Keye Dobrega

Nederland-Spanje is interessant studie-materiaal. Ik heb me voorgenomen om zo weinig mogelijk van mijn welbekende voetbalhatende opmerkingen te maken en observeer de groep uitgebreid. Iedereen heeft zijn heel eigen manier van beleven. Annekee neemt met glans mijn taak van wedstrijdverzieker over, Lily blijkt de regels van het spel beter te beheersen dan de gemiddelde voetballiefhebber en roept voortdurend: 'Buitenspel!', Emy kijkt alleen maar naar de ogen van de Spaanse voetballers en Ellen staart naar het scherm en is niet aanspreekbaar. Na 114 minuten ben ik het zat en probeer ik het spel in het voordeel van Nederland te beslissen door dan toch ook maar eens een oranje vlaggetje te pakken en ermee te zwaaien. Precies op dat moment... afijn... jullie weten wel wat er is gebeurd. Jarenlang heeft onze generatie dat trauma van onze ouders aan moeten horen over '74 en '78, maar eindelijk hebben wij ook ons eigen trauma!

Maandag begint ons werk in Casa Sami. Het is leuk om bij binnenkomst te horen dat de kinderen ons nog kennen! Roet, Roet! Erriek, Erriek! Als ze de nieuwe lading blonde dames zien, is dat echter snel over en liggen de interesses ergens anders. Al snel ontstaat er een enorm waterballonnengevecht. Na het eten laden we iedereen in een bus om met de kleintjes naar het strand te gaan. Dat loopt meteen uit de hand, omdat de kinderen het niet, zoals afgesproken, bij pootjebaden houden, maar ze meteen gewoon met kleren aan in de Zwarte Zee liggen. Na wat voetballen, en zoals jullie op de foto's kunnen zien, wat ruwere spelletjes op het strand keren we terug naar Casa Sami. 's Avonds vertoeven we lange tijd in de McDonalds, waarna we tot groot ongenoegen van onze buren (en laten we daarbij ook Lily en mij niet vergeten) luidruchtige kaartspelletjes spelen.

Dinsdagochtend zijn we alweer twintig minuten te laat omdat de heren op het laatste moment nog gel in hun haar moeten doen. We gaan naar de Real om boodschappen te doen voor vandaag: we gaan met de straatjongens naar Keye Dobrega, een prachtig rotsgebied op een uurtje rijden van Constanta. Daar wordt flink gevoetbald, terwijl Ellen en ik de barbecue voorbereiden. Na het eten maken we een wandeling de berg op, terwijl om ons heen allerlei rare beestjes door de velden rennen. Mocht je weten hoe ze heten (zie foto's), wij zijn erg benieuwd of het marters, hermelijnen, wezels of wat dan ook zijn.

Na de wandeling gaan we allemaal bij elkaar zitten en ontstaat er een gesprek met de jongens. Natuurlijk zijn onze leerlingen erg benieuwd naar de reden van de snijwonden van de straattieners. Ze vertellen openhartig over hun verleden, hoe ze op straat terecht zijn gekomen en hoe ze hun leven op de straat ervaren. Ter afsluiting verlangen ze wel terug dat wij een Nederlands liedje voor ze zingen. De keuze valt op het Wilhelmus, waar Dragos direct de tekst van wil hebben, want hij wil het ook leren. Terug bij Casa Sami horen we van de jongens dat ze een geweldige dag gehad hebben. Daarvoor zijn we hier!

's Avonds eten we in het restaurant met de schommelbanken. Deelnemers aan de reis van vorig jaar moeten het zich nog herinneren! Misschien denken zij er echter eerder aan terug als 'het restaurant van de ober van Vivian'. Natuurlijk proberen Erik en ik hem te spotten, maar dat is niet gelukt. Helaas is het etentje niet wat we gewend zijn! Vorig jaar hebben we hier heel goed gegeten, maar nu is de bediening slecht, het eten koud en de porties te klein. Wat ook een traditie begint de worden is dat de kleine Alin langskomt om rozen te verkopen. We roepen hem nog, maar hij schaamt zich om hier te moeten lopen en negeert ons.Op z'n Nederlands belonen we de slechte bediening met een afgepaste betaling van de rekening. We wandelen maar door naar de McDonalds.

Aan een verhaal hoort een slot, maar we gaan nu de straat op om te zien waar de kinderen verblijven als ze niet in het inloophuis zijn...

Een kurk is toch ook goed!

Hitte, gezonde spanning, een auto en een busje, half twee, Were Di... het begin van een nieuw Roemenië-avontuur. De auto zakt bijna door z'n vering door de enorme hoeveelheid waterballonnen die we hebben meegenomen, omdat iedereen daaraan heeft gedacht! De eerste etappe verloopt voorspoedig en zonder problemen bereiken we het vliegveld. Na een klein probleempje bij het inchecken kunnen we weer een paar poortjes veilig door. We stuiten op de security, die de tas van Charlotte ondersteboven keren. Ze heeft haar toilettas in haar handbagage ingepakt, zodat ze al haar shampoo, tandpasta en andere min of meer vloeibare spullen moet achterlaten.

Na nog wat poortjes belanden we in het vliegtuig, wat voor Michelle en Annekee de eerste keer is. Annekee zit vol spanning in haar stoel aan het raam te wachten tot we opstijgen en als het moment daar is, valt alle spanning duidelijk van haar af. Ze kan alleen nog maar uitroepen: 'Wat is dit gaaf! Wat is dit gaaf! Wat is dit gaaf!' Het hele vliegtuig zal het weten! Met hier en daar wat lichte turbulentie en Annekee die ons meldt dat ze graag een knijpkat-telefoon wil hebben belanden we veilig op de landingsbaan van Baneasa, het vliegveld van Boekarest. Voor mij voelt het direct als vertrouwde grond, maar overal om me heen hoor ik kreten van verbazing over hoe klein dit vliegveld is. Ik had me er nooit eerder over verbaasd, maar inderdaad: we komen een loods binnen, laten ons paspoort zien, staan direct bij de bagageband en wandelen door een deur naar buiten. Niet een of andere centrale hal in, maar naar buiten-buiten. Daar staan Ellen en Dragos ons al op te wachten, om ons welkom te heten in Roemenië. We stappen meteen het busje in, omdat we nog zo'n drie uur te gaan hebben.

Nadat Ellen de hele bus van spijs en drank heeft voorzien, hebben Ellen en ik een aantal uren de tijd om bij te praten. De belangrijkste informatie uit dat gesprek is dat de overstromingen geheel onverwacht ook Constanta hebben bereikt. Niks om je zorgen te maken: hier en daar komt een auto voorbijdrijven, maar verder betekent het voor ons alleen VEEL regen. De zon van vorig jaar zal zich weinig laten zien is helaas de belofte.

We komen aan in het huis waarin wij de komende weken bivakkeren. We verdelen kamers, drinken nog wat, bespreken wat regels en wat programmawijzigingen door de regen en gaan slapen.

De volgende ochtend leren we dat Charlotte nogal wild doucht, dat René voortdurend zijn hoofd stoot aan de deurpost van de douche, die door hem de 'douchepoort' wordt genoemd als het juiste woord hem niet te binnen schiet. Dat woord houden we er alvast in. Als ik diarreeslachtoffers aanraad om peperkoek en bananen te eten, meldt Charlotte droog dat een kurk toch ook goed is! We vragen ons natuurlijk meteen op welke manier je de diarree allemaal kunt stoppen met behulp van een banaan. Als ik vertel dat we op de laatste dag Nienkes verjaardag zullen vieren, omdat we dan toch tijd moeten doden, wordt dat natuurlijk verkeerd opgevat en ben ik de boosdoener, maar gelukkig is daar Annekee die het over zich afroept racist genoemd te worden, omdat ze alleen de witte pasta uit de Duo Penotti probeert te vissen. Het niveau heeft dus nu al een absoluut dieptepunt bereikt... wat wordt dit de rest van de tijd?

's Middags komen we aan in Casa Sami waar we kennismaken met het voltallige personeel. We eten samen, waarna ik het Hoe-en-wat-in-het-Roemeensboekje uitprobeert. De Roemenen lachen om mijn uitspraak, maar René krijgt echt de lachers op zijn hand door zonder eerst de betekenis te bekijken een willekeurige zin uit het boekje in het Roemeens op te lezen. De Roemenen rollen bijna over de vloer van het lachen, wat wij begrijpen als we lezen dat hij zojuist een escortdame besteld heeft...

We gaan naar de stad, doen wat sightseeing, pootjebaden in de Zwarte Zee waarin we een dood zeepaardje aantreffen. We gaan terug naar Casa Sami om een ijsje te eten, maar besluiten morgen de jongste straatkinderen mee te nemen naar het strand, mits het weer meewerkt natuurlijk.

Nu is het negen uur, acht uur bij jullie, dus over een half uur is de grote finale van het WK Voetbal waarin Nederland door Spanje in de pan gehakt gaat worden. Iedereen zit hier in het oranje en ik ben bang dat ik er ook maar aan moet gaan geloven! Ik probeer jullie morgen weer van onze ervaringen op de hoogte te brengen en ook zo snel mogelijk fotomateriaal aan te leveren. En ook al staat het dik bovenaan deze site: geef alsjeblieft geen extra foto-ruimte, want dat is een truc van deze site om geld te verdienen! Ik kan dat niet weghalen!

De zwaar gekuiste versie van dit verhaal...

Zondagochtend zitten we om negen uur aan een heerlijk en uitgebreid ontbijt. Voor die tijd is er al een gevecht geweest over de douchevolgorde. Manon heeft gewonnen. Dat komt omdat de rest over Kiki heen moest stappen die in de gang was gaan liggen om het gesnurk van Robin te ontvluchten. Als Robin de badkamer bezoekt, laat hij daar zo'n verschrikkelijke geur achter dat we hem verbannen van het sanitair op de bovenverdieping. Hij mag zijn kunstwerkjes voortaan beneden gaan kleien.

We gaan op pad om wat caches te zoeken en beginnen onze wandeling in de Hoge Venterink, een nabijgelegen bos. Het bos is prachtig, het lijkt hier en daar zelfs bijna op een Limburgs bos. De opdrachten zijn onduidelijk. Er is geen huisnummer te bekennen op de plaats waar dat volgens de beschrijving zou moeten en de makers hebben doelpalen aangezien voor vlaggenmasten. Ons cachersinstinct met oog voor cacherspaadjes en tactisch gokwerk brengt ons toch naar het juiste eindpunt. Daar worden we lekgeprikt door een horde agressieve muggen, zodat we terugkeren naar ons huisje om de nodige bescherming daartegen op te smeren.

We zoeken lang bij het beeld van de cache Sterk door combinatie en ook de OECC-cache bezoeken we tevergeefs. Bij de Haagse zoektocht die volgt dringen we zelfs binnen in zeer onbegaanbare bosgedeelten. Ook hier moeten we afhaken. Robin en ik wilden de rest enthousiast krijgen voor het geocachen, maar tot nu toe worden ze alleen maar met de minuut chagrijniger door de onduidelijke opdrachten, de onbegaanbare paden en de caches die we niet kunnen vinden. We nemen ze mee naar de McDonalds om ze enigszins op te vrolijken.

We vervolgen ons avontuur op landgoed Boerskotten. Een mooi gebied en de 'goddelijke plek' was een mooie verrassing die pas op het allerlaatste moment voor onze ogen opdoemde. Helaas is het een lintcache en moeten we alleen een lang stuk op een neer voor de cache in plaats van een leuk rondje, wat goed mogelijk was geweest in dit bos. Joost slaat bij elke rups gillend om zich heen. Bij elk ander stuk ongedierte trouwens ook, maar rupsen zitten hier opmerkelijk (en irritant) veel. Op de terugweg is een groep mensen een quiz aan het spelen en de leider roept net de vraag: Van wie is de uitspraak: 'Dat was een beetje dom?' door het bos. Manon roept keihard:'Maxima!' terug. Spel bedorven en ons hevig excuserend en met plaatsvervangende schaamte lopen wij snel verder...

De dames hebben het gehad met cachen en we brengen ze terug naar de bed and breakfast. Dat bleek een gouden zet, want na hun afhaken vinden we de ene na de andere cache, zodat we toch nog kunnen afronden met zeven caches.

We trekken de stad weer in om te eten en belanden na lang getwijfel bij een Grieks restaurant. Na gisteren vinden we natuurlijk alles goed, maar we worden hier keurig en vriendelijk bediend en het eten is erg goed! Hier laten we dus wel een ruime fooi achter, maar het ijsje van gisteren was zo lekker, dat we ons nagerecht weer op dezelfde plaats gaan kopen. Toch voor de gepaste reclame nog even: ga WEL naar restaurant Sirtaki in Oldenzaal! Je zult er genieten! Ga NIET naar restaurant La Fontanella in dezelfde stad! Je zult je er ergeren aan de vreselijke bediening! (Ik moet ze wel nageven dat de pizza erg lekker was).

De avond brengen we op dezelfde manier door als gisteren en weer wordt het veel later dan de bedoeling was. Dat resulteert in een ochtendhumeur van Joost die zijn bed bijna niet uit kan komen. We hadden hem zaterdagochtend nog zo gecomplimenteerd met het feit dat hij het vroege opstaan voor zijn doen zo goed verwerkte!

Na het ontbijt nemen we afscheid van onze gastheer en -vrouw en de andere gasten. Onze eerste etappe voor vandaag is het Hulsbeek, een recreatiegebied in de buurt van Oldenzaal. Veel mensen gebruiken vandaag het mooie Pinksterweer om te gaan ontspannen aan of in de grote zwemvijvers hier. Onderweg blèren we met z'n allen een serie Nederlandse songfestivalinzendingen. Alleen Kiki doet hier niet aan mee, omdat ze ze allemaal niet kent. Of ze dit jammer vond of er juist trots op was, heb ik nog niet kunnen achterhalen. Na een mooie wandeling diepen we de cache op uit de Overijsselse bodem, waarna we terugwandelen naar de auto en onze weg naar het zuiden vervolgen. Met hier en daar wat langzaam rijden en nog een lunchstop bij een tankstation eindigt onze reis vandaag in Bergeijk.

't Stipke van plezier

Zaterdagmiddag, drie uur. Kiki en ik wachten. Joost, Robin en Manon hebben hun horloge weer eens een kwartier achterstaan. Als ze aankomen, schieten we nog even langs de Jumbo en de Action en we zijn op weg. Zonder problemen of pauzes rijden we ineens door naar Oldenzaal, 't stipke van plezier in Twente, waar we gastvrij worden ontvangen door de eigenaren van onze bed and breakfast. Wellicht een tikje té gastvrij, want de heer des huizes staat erop dat we met hem aan tafel wat zullen drinken. Hij hoort ons uit over onze achtergronden, ons werk, onze opleidingen en laat voor onze zin iets te vaak vallen dat 'WE er eens een leuk weekend van zullen gaan maken'. Ook biedt hij ons tegen betaling allerlei diensten aan: een eurootje voor dit, een tientje voor dat. We besluiten allemaal tegelijk en onafhankelijk van elkaar er geen gebruik van te maken.

We gaan onze kamers bekijken en die zien er perfect uit. Ik claim gewoon alvast een willekeurig bed op een tweepersoonskamer, terwijl de rest nog uitvecht wie met wie op een kamer slaapt. We merken dat we vanaf de wc alle conversaties buiten precies kunnen horen. We horen dat er nu al over ons geroddeld wordt, dat vijf vrijgezellen van zo'n verschillende leeftijd reden genoeg zijn om ons goed in de gaten te houden. Dat laten we natuurlijk niet gebeuren, dus we ruimen onze kamers in en rijden naar de stad.

Na wat omzwervingen in het Oldenzaalse belanden we in restaurant La Fontanella. Lees die naam goed, zodat je weet waar je niet moet zijn! Het feit dat we overal lang op moeten wachten en dat we genegeerd worden door het personeel wijten we eerst nog aan de enorme drukte, maar als die voorbij is en we bijna de enige overgebleven gasten zijn, wordt er nog steeds geen enkele aandacht aan ons besteed. Onze tafel wordt zelfs afgeruimd zonder een 'Heeft alles gesmaakt?' of 'Was alles naar wens?' We nemen hier geen nagerecht en betalen de rekening tot op de cent nauwkeurig.

Na een heerlijk ijsje bij de buren van het restaurant wandelen we terug naar de auto. Voor we die kunnen bereiken wordt ons om vuur gevraagd door een paar straalbezopen Twentse jongeren, die ons uitnodigen om te gaan stappen in Oldenzaal. Het zijn absoluut geen types met wie wij op stap willen, dus spreken we twee uur later met ze af om nooit op te gaan komen dagen. Als ze ons vragen om bij aankomst in de kroeg heel hard BIER te roepen, weten we dat we de juiste keuze hebben gemaakt.

Terug op onze kamer zitten we nog wat bij elkaar. Als we tv willen kijken, ontdekken we dat onze tv geen Nederlandse zenders heeft. Dertig verschillende pornozenders, waaronder Duitse homoporno, maar Nederland 1 is te veel gevraagd! We praten en drinken nog lang na.

Ik wilde dit hele tripje in één verhaal gaan vatten, maar ik heb nu alweer zo veel, dat ik toch maar ga splitsen. Later lezen jullie dus nog waarom Robin geen gebruik meer mag maken van onze wc, waarom wij allemaal onder de bulten zitten, wat Joost met rupsen heeft en wat wij op klaarlichte dag diep in de ondoordringbare bosjes doen...

Elefsina

De laatste dag van onze Griekenlandreis is aangebroken. Voor dag en dauw staan we bepakt en bezakt klaar voor het bijzondere project van vandaag: we hebben een uitwisseling geregeld met een Griekse middelbare school en zullen daar vandaag enkele lessen volgen.

Als we na enig zoeken de school in Elefsina hebben gevonden, moeten we even wachten tot Lily en Elisa de juiste persoon gevonden hebben. Wij voelen ons allemaal nogal bekeken, omdat de rondwandelende Griekse kinderen ons argwanend bekijken en ons duidelijk staan uit te lachen. Gelukkig is de Griekse docente in kwestie snel gevonden en mogen we naar binnen. We krijgen een korte presentatie over de school en snel blijkt dat dit niet het mooi voorbereide uitstapje wordt waarop we hadden gehoopt. Buiten op het schoolplein is het een kabaal van jewelste en ook al die kinderen proberen een glimp op te vangen van ons, rare buitenlanders. Op een gegeven moment houden ze zelfs briefjes tegen de ramen met daarop de tekst 'Free kisses (only for girls)!'

Leerlingen die naar de wc moeten, worden naar het toilet van de directeur verwezen, omdat ze anders te veel zouden worden lastiggevallen. Als onze leerlingen het zaaltje waar we zitten echter verlaten, blijkt het mee te vallen en is het contact snel gemaakt. Op het schoolplein wordt direct druk gevolleybald en gevoetbald met gemixte teams.

Terwijl de leerlingen zich buiten vermaken, worden wij naar de docentenruimte begeleid, waar we achter een tafel plaats moeten nemen. Deze ruimte is primitief, druk en ongezellig. Dan blijkt waarom we daar zitten: onaangekondigd zijn we het middelpunt van een kruisverhoor en alle Griekse docenten beginnen door elkaar heen vragen te roepen die wij moeten beantwoorden. Ineens is het duidelijk waar de wanorde onder de kinderen vandaan komt. Natuurlijk is de belangrijkste vraag hoeveel wij verdienen. De Grieken zijn geschokt als ze horen wat ons salaris is, maar nog heviger geschokt als ze horen dat wij daarvoor wel moeten doorwerken tot ons 67e. De Grieken werken maar tot 53 en als je ziet hoe 'hard' ze hier werken, is het iets duidelijker waarom het zo slecht gesteld is met de Griekse economie.

We worden vrijgelaten en de leerlingen en wij mogen lessen gaan volgen. Ook nu blijkt weer dat chaos niet voor niks een Grieks woord is: tijdens de lessen komen en gaan leerlingen naar believen, benen liggen op tafel en alle tafels zijn volledig bekrast en beschreven. Positief is wel dat ze overal nog krijtborden hebben. Wat schreven die dingen lekker in vergelijking met die gladde whiteboards waar wij het tegenwoordig mee moeten doen! Zelf volg ik een les kunstgeschiedenis, die voor de gelegenheid handelt over de Acropolis. Onze leerlingen doen gelukkig actief mee in de les en laten merken dat ze veel hebben opgestoken de afgelopen week.

Na de lessen leiden de Grieken ons rond bij de opgravingen van het oude Eleusis. De opgraving is de moeite waard, maar iedereen is een beetje 'stenenmoe' en we jagen er in moordend tempo overheen. Na een bezoek aan het bijbehorende museum is iedereen vrij om zijn laatste middag te besteden naar eigen invulling. Wij borrelen nog wat na met de Griekse docenten en gaan daarna nog even lunchen. We besluiten de leerlingen vanavond het vliegtuig uit te stinken en bestellen een flinke berg tzatziki.

Op het vliegveld van Athene moeten we lang wachten. Het vliegtuig komt pas laat binnen, waardoor we lang moeten wachten om te mogen boarden. Dat gaat gelukkig allemaal veel sneller dan gebruikelijk, waardoor we toch konden opstijgen op de beloofde tijd. Na een voorspoedige vlucht landen we in Brussel. Daar veroorzaakt een leerling bijna grote paniek door zijn tas onbeheerd achter te laten, maar na dat laatste oponthoud vertrekken we richting Veldhoven, waar we keurig op de afgesproken tijd aankomen!

Acropolis

Dit verhaal had ik ook Athene (3) kunnen noemen, maar dat begint ook saai te worden! Op naar de enige dag van deze vakantie waarop we niet in de bus hoeven en we lekker in hetzelfde hotel mogen verblijven.

Na het ontbijt vertrekken we naar de Acropolis, waar een kinderdroom van mij uitkomt. Vroeger wilde ik altijd al op vakantie naar het buitenland en mijn grootste droom was ooit oog in oog te staan met het Parthenon. Inmiddels heb ik de halve wereld afgereisd, maar dit specifieke reisdoel was nog nooit bereikt. Na een klim langs een mooi bewaard theater en de, helaas omsteigerde, tempel van Nike passeren we de Propylaeën en daar staat hij! Slechts één keer eerder had ik de ervaring dat een monument waar ik veel van verwachtte in werkelijkheid nog mooier was, bijna altijd vallen ze tegen. Het Parthenon is indrukwekkend, groots en staat er, naar zeggen van mijn ervaren collega, prachtig bij! Ook het Erechtheion met zijn bekende kariatiden en de olijfboom van Pallas Athene is de moeite van bezichtiging waard.

We wandelen achtereenvolgens langs de Griekse agora, de Pnyx (de heuvel waar de volksvertegenwoordiging vergaderde) en het theater van Dionysos. De ochtendwandeling eindigt bij het Acropolismuseum, waarna een keuzeprogramma volgt. Wij willen als begeleiders graag de Lykavittós-heuvel beklimmen en geven de leerlingen twee opties: winkelen of mee de hoogste berg van Athene op. Tien leerlingen vergezellen ons en we beginnen aan een flinke wandeling omhoog. De berg wordt steeds steiler en we zijn blij als we uiteindelijk bij de kabeltrein aan die onze klim moet gaan vergemakkelijken. We spreken af dat de anderen er nooit iets van te weten zullen komen en we stappen voor de laatste etappe in het treintje. De deuren sluiten tergend langzaam. Als we naar boven bewegen zien we de trein terug direct op ons afkomen. Tot de laatste seconde blijft het spannend of de tegemoetkomende trein het juiste spoor zal kiezen, maar uiteindelijk blijft een botsing uit. Onze inspanningen worden boven op de berg beloond met een geweldig uitzicht over Athene. De winkelaars hebben hier echt iets aan gemist.

We wandelen terug naar het nieuwe Acropolismuseum. Onderweg passeren we uitgebrande banken, auto's, vuilnisbakken en lege jerrycans. Deze wijk heeft veel te lijden gehad onder de demonstraties van gisteren. Na onze wandeling bezoeken we met z'n allen het Acropolismuseum. Ook al zijn de meeste stukken helaas namaak, omdat de originelen in het British Museum staan, het museum geeft een mooi beeld van de geschiedenis van de Akropolis. Zeker de beeldende wijze waarop de vulling van de metopen en de pedimenten van het Parthenon worden weergegeven maken dit museum tot een must om te bezoeken!

Ons laatste diner gebruiken we in hetzelfde restaurant als het eerste. Na een lekkere kipsouvlaki en ijs met banaan hebben we een kleine verrassing voor de leerlingen: we trakteren ze op een drankje in het Hard Rock Cafe van Athene. Een aantal leerlingen durft eindelijk over te stappen op de ijskoffie die wij al de hele week drinken. Gelukkig vinden de meeste daarvan het erg lekker. We wandelen terug naar het hotel. De protesten zijn gelukkig verminderd tot veel nachtelijk geroep op straat, we treffen nog enkele alcoholisten en nachtelijke bezoekers van andermans kamers aan, maar verder is het rustig...

Athene (2)

Zoetigheid begint de standaard te worden voor het ontbijt, dus na een nieuw tandglazuurbrekend begin van deze morgen, stappen we in de bus naar Nemea. De site is klein en minder interessant dan de grotere sites die we tot nu toe hebben gezien, maar. wat hier leuk is, is dat de archeologische werkzaamheden nog in volle gang zijn. Momenteel wordt een badhuis blootgelegd. De leerlingen zijn al snel meer geïnteresseerd in de teken op de hond die hier rondwandelt, waardoor we na twintig minuten weer in de bus stappen naar Epidauros.

In Epidauros bezoeken we eerst het heiligdom van Asklepios, god van de geneeskunst, zoon van Apollo. Ook hier is een stadion waar spelen werden gehouden ter ere van deze godheid. Ook liggen er resten van een hotel waar mensen bleven overnachten om te genezen. Daar kregen ze dromen waarin Asklepios hen vertelde wat ze moesten doen om beter te worden, óf er kwam een slang langs. Aanraking van deze slang was genoeg om te genezen. Religie is altijd weer goed voor een sterk verhaal!

Het belangrijkste deel van de site in Epidauros, in elk geval het deel dat bussen vol toeristen trekt, is een grotendeels intact gebleven theater met een perfecte akoestiek. Die willen we natuurlijk uitproberen, dus volop wordt er in de handen geklapt, papier gescheurd en gezongen. Ik zet zelfs mijn principes opzij en zing met een groepje een liedje van Guus Meeuwis op het speelvlak van het theater. Alles is (helaas) tot bovenin goed te volgen.

De volgende tussenstop is Korinthe. We komen in een centrum met mooie souvenirwinkels en gezellige restaurantjes voor de lunch. Het is gezellig druk en alle terrassen zitten vol, behalve het terras recht tegenover dat van ons. Op dat terras loopt een oude vrouw met een stok uit te roepen waarom er toch niemand bij háár komt eten. Erg uitnodigend klinkt het in elk geval niet. Wij nemen ons inmiddels traditioneel geworden ijskoffie, waardoor de voorbijwandelende leerlingen ons opnieuw verwijten dat wij wél alcohol mogen drinken...

We wandelen over de site van het oude Korinthe, waar een groep Aziaten net een religieuze bijeenkomst aan het houden is. Onder het gezang van dit gezelschap bekijken we de restanten van deze oude verwoeste stad en het bijbehorende museum. Als we aan de overkant van de weg ook het theater nog hebben bekeken, stappen we weer in de bus voor onze volgende etappe op weg naar Athene.

Onderweg stoppen we nog bij het Kanaal van Korinthe om daarna ineens door te rijden naar Athene. Daar horen we dat er weer grote rellen zijn geweest, waarbij vandaag zelfs drie doden zijn gevallen. De sfeer is grimmig en we rennen bijna naar ons hotel toe. Tegen acht uur wandelen we naar het restaurant waar we de beste maaltijd van de week krijgen voorgezet. Een overvloed aan Griekse salade, dolmades, moussaka, feta, en ga zo maar door! Heerlijk! Als er dan nog livemuziek komt, is het feest compleet. We wandelen terug naar het hotel om nog wat te ontspannen voor we allemaal weer gaan genieten van onze broodnodige nachtrust.

Nafplio

Na een nieuw zoet ontbijt, nu ook met gefrituurde hapjes, verlaten we Kaiafas met als eindbestemming van de dag: Nafplio, in het oosten van de Peloponnesos. De eerste tussenstop van vandaag is Olympia, de bakermat van de Olympische Spelen. Direct blijkt dat de Olympische Spelen meer tot de verbeelding spreken dan het Orakel van Delfi. Was het op de site in Delfi nog heel rustig, in Olympia lijkt het wel zaterdagmiddag bij de Ikea.

De site is een beetje rommelig, maar de leerlingen vermaken zich erg in het stadion. Natuurlijk wordt er een hardloopwedstrijd gehouden waaraan ook Ad en Elisa meedoen. Na de site bezoeken we het museum dat erbij hoort, waardoor alle restanten op de site ook veel concreter voor ons worden. Veel beelden zijn bewaard gebleven, en zeker de restanten van de timpanen van de Zeustempel zijn prachtig neergezet in de centrale hal van het museum.

Na de lunch staat er een lange busrit op het programma. In zo´n vier uur brengt de bus ons naar de opgravingen in Mycene. We wandelen naar boven via de Leeuwenpoort en de grafcirkels tot we in de verte de grafheuvel van Atreus zien. Het graf in de berg heeft de vorm van een bijenkorf, wat de nodige meligheid met zich meebrengt. Als we dit moment te boven zijn, bezoeken we de cistern, een ondergrondse wateropslagplaats en de achterpoort van deze oude stad. De meisjes uit onze groep schreeuwen bij elk insect dat ze tegenkomen, zelfs bij mieren en rupsen, dus keren we maar terug naar de bus.

De resterende bustijd is maar kort, dus we zijn nu snel in Nafplio, een mooi oud havenstadje. Als we zijn ingecheckt en zaken geregeld hebben voor een leerling die voor de zevende keer (!) in drie maanden tijd (!) haar bankpasje kwijt is geraakt, gaan we naar restaurant Kipos. Daar krijgen we goed te eten en om dat eten te laten zakken, maken we nog een wandeling door de haven. We bezichtigen het fort dat hier midden in zee ligt en keren terug naar het hotel, want morgen gaat de wekker om kwart over zes.