Kaiafas

In Delphi is ´zoet´ het thema van het ontbijt± cakejes, chocoladebroodjes, met jam gevulde scones en dit alles aangevuld met ranja om de vullingen uit je tanden te laten springen. Na dit ontbijt is het de beurt aan de corveeploeg om eenieders koffer naar beneden te sjouwen en in de bus te zetten. De rest wacht gezellig buiten op de trappen die we, omdat ze daar enigszins op lijken, al hebben omgedoopt tot de 'Spaanse Trappen' van Delfi.

We wandelen naar de site van Delfi en lopen eerst naar boven, om het heiligdom van de Griekse god Apollo te bezoeken. Naast enkele interessante bouwwerken die hier opnieuw zijn opgebouwd, is dit vooral een groot archeologisch magazijn vol teruggevonden stenen gebouwdelen. Keurig gerangschikt liggen ze op nummer in het gras. We bezoeken de tempel waar Apollo als 'het Orakel van Delfi' zijn wijsheden aan mensen doorgaf. Dit gedeelte van de rondleiding eindigt in het Griekse theater dat boven op de berg staat. Eigenlijk wilden we wachten met het maken van een groepsfoto, maar een groeo Nederlandse bejaarden dwingt ons om een foto van ons te laten maken. Als we staan opgesteld, duurt het een eeuwigheid voor ze doorhebben welk knopje ze moeten gebruiken, maar uiteindelijk kunnen we terug naar beneden vluchten om het andere gedeelte van de site te bezoeken.

Het andere gedeelte is gewijd aan Pallas Athene. Blikvanger is de mooie ronde tempel, waarvan slechts drie zuilen gerestaureerd zijn. Aan deze zuilen is ook duidelijk te zien welke delen oorspronkelijk zijn en welke delen er in later tijden zijn bijgekleid. De rondwandeling over de site eindigt zeer toepasselijk in het oude gymnasium, de sportschool. We wandelen terug naar het museum waar we de tijd hebben om de oude kunstschatten uit Delfi te bewonderen. Die zijn voornamelijk van brons, ivoor en goud en het bekendste kunstwerk dat we tegenkomen is de wagenmenner van Delfi. Na het museum gebruiken we de lunch in een aangenaam zonnetje om ons voor te bereiden op een busrit van vier uur naar de Peloponnesos.

Een uur later bereiken we de plaats waar de zee op haar smalst is. Daar nemen we de boot naar de overkant. Aangekomen op de Peloponnesos hebben we nog enkele uurtjes buszitten voor de boeg. De ene na de andere leerling komt voor in de bus kotszakjes afhalen. Zich wanhopig afvragend wat hij verkeerd doet, heft onze chauffeur zijn handen ten hemel. Wij vragen hem die snel weer aan het stuur te houden, voor hij nog meer zieken veroorzaakt. Om half zes arriveren we bij het hotel in Kaiafas, waar wij het terras opzoeken, enkele leerlingen de problemen met hun niet doorspoelende toilet proberen op te lossen, en de rest al snel in het zwembad ligt.

Na het avondeten is het tijd voor een quiz. Althans, dat is de bedoeling. De twee kinderen van de eigenaar van het hotel, een jongetje en een meisje, komen de eetzaal binnen en beginnen op de piano te spelen. Vervolgens gaat de muziek hard aan en begint het jongetje met een personeelslid te dansen. Hij ziet eruit als een afgericht aapje en zijn gezicht verraadt dat hij dit niet uit vrije wil doet. Na dit optreden ga ik midden in de zaal staan om de regels van de quiz uit te leggen. De hoteleigenaar gebaart hevig dat ik aan de kant moet en opnieuw horen we luide muziek. De kinderen doen samen een sirtaki en ook de eigenaar zelf laat nog wat van zijn ritmeloze danstechnieken zien. Na dit optreden lukt het ons eindelijk om met de quiz te beginnen. De leerlingen spelen erg fanatiek, waardoor er een leuke wedstrijd ontstaat. Na de quiz is het al erg laat, dus vertrekt iedereen naar zijn slaapkamer.

Delfi

Het ontbijt in het hotel is lekker en uitgebreid voor een goedkoop hotel. Het oude mannetje dat het ontbijt verzorgt, staat ook te glimmen van trots bij ´zijn´ tafel vol eten. Elke keer dat hij een schaal of kan bijvult, krijgt zijn gezicht nog wat extra glans.

We gaan op weg naar het Nationaal Archeologisch Museum dat in de buurt van het hotel ligt. Zalen vol oude beelden en delen daarvan worden gevuld met onze aanwezigheid. We zien veel en krijgen overal uitleg bij van onze eigen specialisten. Een van de pronkstukken van de tentoonstelling is het gouden dodenmasker, waarvan lang gedacht is dat het het gezicht van Agamemnon verbeeldt. Alles verloopt voorspoedig tot een agressieve gids zich tot Lily wendt met de vraag of ze wel een gidsvergunning heeft. Die hebben we alle vier, maar eer alle rompslomp hieromtrent is afgehandeld, is de tijd om. We geven de leerlingen nog maar even de tijd om op eigen gelegenheid die delen van de tentoonstelling te bezoeken, die ze nog willen zien.

Als het bijna tijd is om op te stappen, wandel ik even de tuin van het museum in: ik kan het toch niet laten om even de cache die hier ligt op te zoeken. De lukt, waarna we verder trekken naar Kerameikos: een groot kerkhof vol restanten, hoe raar het ook klinkt, aardewerk. Ook hier pik ik, ongemerkt in de grote drukte, een cache mee. Helaas moeten we hier in sneltreinvaart overheen, om op tijd bij de bus tekomen, waarmee we onze reis zullen gaan vervolgen. Door de smalle straatjes vol Koninginnedag-achtige kraampjes vol rotzooi bereiken we een groot plein, waar we gaan lunchen. We kiezen een iets betrouwbaardere tent uit dan gisteren. Na de lunch keren we terug naar het hotel om onze spullen te pakken en in de bus te stappen die ons naar een van de belangrijkste Griekse architectonische objecten te brengen: het klooster Osios Loukas.

Na tweeënhalf uur hobbelen, komen we aan bij het indrukwekkende kloostergebouw dat is gewijd aan de heilige Lukas. In het heerlijk koele gebouw bevinden zich veel mooie fresco´s en iconen. Na de rondleiding genieten we in de kloostertuin van een ijsje en de zon. Na de bezichtiging stappen we weer in de warme bus om de weg naar Delfi te vervolgen.

In Delfi veroorzaakt onze bus een enorme verkeerschaos, doordat hij de straat blokkeert terwijl 48 Nederlanders en een Belg hun tassen eruit staan te halen. Aangezien Delfi maar twee straten heeft, levert dit de nodige commotie op.

We slapen in een gezellig hotel met een weids uitzicht over de bergen en een meer. Als iedereen zich heeft opgefrist, gaan we naar een restaurant voor een uitgebreide maaltijd. We worden overladen met heerlijke en minder heerlijke gerechten. De olijven lijken helaas bedorven te zijn. We krijgen van het huis amandellikeur aangeboden, maar we genieten alleen van de geur, omdat we solidair willen zijn met de leerlingen, die ook geen alcohol mogen drinken. Na het eten mogen de leerlingen nog anderhalf uur vrij rondlopen in Delfi en wij gaan terug naar het hotel om af te vinken wie er binnenkomt.

Op onze controleronde (die we eigenlijk alleen houden omdat we willen zien of er mensen op verkeerde kamers liggen) wandelen we een kamer binnen die zo naar ouzo stinkt dat de daders er met geen smoes onderuit kunnen komen. De corveedienst voor morgen is daarmee eveneens bekend. Het bleef nog lang onrustig in Delfi.

Athene (1)

Na een voorspoedige vlucht, zonder aswolken, zijn we vanmorgen vroeg precies volgens schema om 11:00 plaatselijke tijd geland in Athene. De leerlingen van 4 en 5 gymnasium van SG Were Di, het Sondervick College en het Pius X College gaan in een overvolle week een verkenningstocht maken langs de belangrijkste historische bezienswaardigheden in Griekenland.

Ingecheckt in het hotel lopen we de stad in. We willen gaan lunchen in de Plaka, maar onze aandacht wordt vooral getrokken door overal verspreide pamfletten die oproepen tot staking, een opmerkelijk verzoek op de Dag van de Arbeid. Als we een straat in willen lopen merken we dat die pamfletten hun doel niet hebben gemist. Een enorme betoging komt langzaam onze kant op en we blijven staan kijken naar de mensen die protesteren tegen de bezuinigingsplannen van de regering. Omdat we de universiteitsgebouwen willen gaan bekijken, besluiten we over de stoep in tegengestelde richting te wandelen. Grieken manen ons om te keren, omdat het te gevaarlijk is voor toeristen. Inderdaad slaat de sfeer vanaf dat moment om tot zeer grimmig. Overal worden branden gesticht, ruiten ingeslagen, bushokjes vernield en mensen gooien allerlei zooi over de straat. We maken zo snel mogelijk dat we wegkomen en na enige omzwervingen bereiken we de Plaka; bezing mij dat maar eens, lieve Muze!

De goede sfeer keert snel terug, als we beseffen dat we ondanks de angstige momenten een prachtig verhaal hebben voor thuis en als we plotseling getrakteerd worden op eenschitterend uitzicht op het Parthenon dat hoog boven ons uit torent op de Akropolis. De groep valt uiteen om te gaan lunchen en als begeleiding belanden we op een terras om een salade met wat brood te nuttigen. Na het diner afgesloten te hebben met smerige ijskoffie, krijgen we een rekening van 43 euro. De ober brengt ons bonnetjes die uren daarvoor al geprint zijn, maar toen niet gebruikt. Zwaar getild verlaten we het terras.

We maken een flinke wandeling langs belangrijke kerken, de toren der winden, de boog van Hadrianus, de Zeustempel en het Olympisch Stadion. Na het meemaken van de wisseling van de wacht bij het graf van de onbekende soldaat, doen we uiteindelijk ook de prachtige universiteit aan. De omgeving van de universiteit is helaas minder prachtig: de betoging heeft haar sporen achtergelaten en overal om ons heen zijn ramen en zelfs marmeren kunstwerken kapotgeslagen.

In een restaurantje met eenleuk uitzichtgenieten we van heerlijke salades, szouzouki en baklava, terwijl we worden getrakteerd op een´voorstelling´achter een raam waar niet iedereen even blij van wordt! Na heerlijk getafeld te hebben keren we terug naar het hotel, waar we nog de nodige moeite moeten doen om iedereen stil en op zijn eigen kamer te krijgen. We vinden de verstopten, die we belonen met een portie strafcorvee, zodat we zelf ook met een gerust hart kunnen gaan slapen!

Zierikzee - de musical

Vrijdagmiddag vertrekken we na mijn laatste lessen naar Zeeland. De toon is direct gezet als er onderweg voortdurend Limburgse carnavalsmuziek geblèrd wordt. Doel van deze reis is, naast een leuk weekend, het vinden van minimaal 25 caches op het eiland Schouwen-Duiveland.

We worden in Zierikzee gastvrij ontvangen door de eigenaresse van bed and breakfast De Kronkel. Na een korte wandeling door de haven van het dorp belanden we in restaurant Marktzicht, een gezellig, maritiem ingericht restaurant, met leuke serveersters en goed eten. Een tafel verderop ontmoeten we de eerste bejaarden van het type: ‘wij hebben ons hele leven hard gewerkt en mogen nu een beetje meer dan anderen'. Ze begroeten hun eten luidruchtig en roepen ongepaste dingen naar de serveersters. Helaas zullen we er zo nog meer tegenkomen dit weekend. Over het algemeen hebben we Zeeuwen leren kennen als mensen die ‘vreemd volk' met achterdochtige blikken observeren om er vervolgens afkeurend over te gaan praten. We begrijpen eindelijk waar een groot deel van die Wilders-stemmers vandaan moet komen. De kunst nuance aan te brengenis overigens één van mijn beste eigenschappen.

Natuurlijk vermaken wij ons ook zonder inmenging met de plaatselijke bevolking! Zaterdag is cachedag! En de eerste 21 van de 25 worden vandaag gevonden! In Zierikzee start onze zoektocht met de mooie dorpswandeling 'Betje Does'. Heel Zierikzee is in rep en roer omdat er in het havengebied een bizar ongeluk is gebeurd. Midden op de straat ligt een auto op zijn kant, maar over de toedracht tasten we volledig in het duister.

We hebben diverse molens bezocht en doorkruisen het eiland van Grevelingenmeer naar Oosterschelde naar Noordzee. Helaas zijn bijna alle caches op Schouwen-Duiveland micro's, waardoor we nog moeite hebben met het kwijtraken van onze travelbugs. We genieten van uitkijktorens, caissons, monumenten, bruggen, héél veel water, héél veel vogels en merken vooral op dat het hier barst van de fazanten. Aan zee proberen we tevergeefs zeehonden te spotten, waarna we een operaconcert geven in het tunneltje onder de Brouwersdam.Virginie filmt alles met haar roze camera enRosalie zet alles op de gevoelige plaat terwijl ze het uitschreeuwt bij elke fazant die ze ziet.

Als we bij schemering terugkeren in Zierikzee begeven we ons weer naar Marktzicht, omdat ons dat gisteren erg goed is bevallen. Na een uitgebreide maaltijd voeren we nog wat nonsensgesprekken voor we gaan slapen. Voor het slapengaan duik ik nog even het bad in. Het stopje krijg ik er niet meer uit, dus ik verlaat de badkamer terwijl de kuip nog vol is. De volgende ochtend is het water op miraculeuze wijze verdwenen. Tja, als er geen spannende dingen gebeuren, moet ik dit soort dingen maar aangrijpen om het verhaal spannender te maken.

We hebben de hele zondag om vier caches te vinden om ons doel te bereiken. We bezoeken de molens Nieuwerkerk, Oosterland en De Graanhalm. We maken foto's van de Starfighter en elkaar terwijl we in de lucht springen. In plaatsen als Sirjansland, Renesse en Burgh-Haamstede vinden we caches bij muraltmuurtjes, dijkwateren en Hellewegen. Die laatste wordt voorRosalie echt een hel als ze tijdens een sprong de gesp van haar riem tegen haar hoofd slaat, waardoor er een flinke snee achterblijft.

De laatste traditionele cache die we vinden is die in de Plompetoren aan de Oosterschelde. Zeer onverwacht treffen we hier een zeer bijzonder staaltje informatieverschaffing aan en veel langer dan de bedoeling was verblijven we in en om dit prachtige monument! Nog één cache te gaan vandaag: de bonus van de molenroute. We rijden precies naar de plek waar we hem al verwachtten en treffen ook deze cache na een hachelijke wandeling aan. Volgens de site is er toestemming voor de plaatsing van deze cache, maar alle prikkeldraad die je weghoudt van de cache geeft je toch een ongemakkelijk gevoel bij het wandelen naar de eindlocatie.

In de auto op weg naar huis besluiten we dat dit weekend genoeg materiaal heeft geleverd om er een musical over te schrijven. Ter plekke bedachten we liedjes over de springfoto's, de molens, de havens, het begroeten van je eten op dit fazanteneiland en allerlei andere thema's die terug bleven keren. Dank aan alle cacheleggers op dit mooie eiland!

Oudejaarsavond in een auto

We hebben besloten vandaag ineens terug te rijden naar Nederland. De schatting is daar rond de jaarwisseling aan te komen. In het begin hobbelen we over de bergwegen met schitterende uitzichten. Hier en daar rijden we dwars door de wolken, maar toch zitten we in T-shirt en topje in de auto. Op het moment dat ik bergafrijd, staat er een bord met een snelheidsbeperking: 90 ipv 110. Voor ik de snelheid teruggebracht kan hebben sta ik al mooi op de foto. De auto's voor mij reden nog veel harder te hard, dus hopelijk was die flits voor één van hen bedoeld. Ik merk de gevolgen wel een keer, als die er komen.

Eerste pauze is het stadje Mende, waar we alles inslaan om ons oudjaar in de auto zo gezellig mogelijk te maken: chips, koekjes, M&M's en champagne. Nou ja, champagne... zoals vrijwel alle Nederlanders gewoon brut, maar wij hebben hem tenminste nog echt in Frankrijk gekocht! We rijden verder via Le Puy en St. Etienne. Tot dat moment loopt alles vrij vlot. We herinneren ons het periferique-debacle, dus we vermijden elke mogelijkheid om ook maar in de richting vanParijs te rijden. Dat komt ons duur te staan: per ongeluk rijd ik het centrum van Lyon in. De stad is prachtig en absoluut de moeite van een beter bezoek waard, maar nu zorgt ze alleen maar voor veel oponthoud. Als een politie-auto achter me begint te gebaren en stoptekens geeft, word ik alweer zenuwachtig... ik haat het als er politie achter me staat. Gelukkig moeten ze de auto áchter me hebben.

Na drie rondjes door het centrum raken we weer op de snelweg en de rit verloopt verder soepel. Ook de auto sputtert niet een keer tegen. Het oponthoud in Lyon herhaalt zich alleen in Luxemburg, waardoor onze geplande eindtijd niet meer gehaald zal kunnen worden. Roxy rijdt een tankstation voorbij en bij het volgenderijdt ze de pompen voorbij, waardoor we moeten wisselen en ik achteruit tegen het verkeer in gevaarlijke capriolen moet uithalen om te kunnen tanken. Daardoor wordt het nog even erg spannend, maar uiteindelijk bereiken we Nederland. Om vijf voor twaalf rijden we Maastricht binnen en in een willekeurige zijstraat parkeren we de auto. Stipt om twaalf uur knalt de kurk van onze fles en we genieten van het vuurwerk om ons heen. Ook de weg terug naar Weert wordt erg bijzonder door het vuurwerk dat we vanaf de A2 overal zien. Ondanks de beperkte ruimte hebben we een zeer bijzondere oudejaarsavond gehad. Thuis, als we mogen drinken, maken we de champagnefles leeg, luisteren we nog even naar de voor ons nu erg herkenbare conference van Youp van 't Hek over de periferique en ploffen we uitgeput in ons bed.

Als er tijdens mijn reisjes in Nederland bijzondere dingen gebeuren, komen die natuurlijk ook op dit weblog te staan, maar zeer waarschijnlijk horen jullie weer van mij vanuit Griekenland in mei!

Bedevaart

Die laatste avond in Barcelona komen we na het eten in een cocktailbar terecht, die ons goedkope cocktails belooft. € 3,50 voor caipiriña's en mojito's is inderdaad niet duur, maar de smaak van het spul is net zo goedkoop. De cocktails zijn waanzinnig smerig en na een drankje keren we alweer terug naar het hostel.

's Ochtends rijden we Spanje in. Na een stuk snelweg rijden we van de grote weg af. Hier en daar stoppen we om van het uitzicht te genieten, de auto complimenten te geven en wat te eten. Tegen de avond rijden we door de bergen en besluiten we te stoppen en eindelijk die tent die we meegenomen hebben te gaan gebruiken. De tent zetten we neer op een verlaten camping, waarna we gaan wandelen. Koud is het niet, maar het regent wel, dus met onze beschermende poncho's bewandelen we de bergpaden, die slechts verlicht zijn door het schijnsel van onze zaklampen. Na een tijdje komen we zowaar aan bij een restaurantje. We gaan naar binnen en worden verwelkomd door een totaal verbaasde uitbater. We bestellen een flesje rosé en wachten op de kaart. Die komt niet. Als we om eten vragen, moet de eigenaar zich excuseren: we komen buiten het seizoen en hij heeft geen eten. Als we duidelijk maken dat we erg veel honger hebben, gaat hij het nabijgelegen woonhuis in en haalt hij zijn eigen koelkast leeg. We teren dus op stokbrood, tomaten, olijven en ham.

Na dit feestmaal lopen we terug naar onze tent en kruipen erin. Gedurende de nacht regent het harder en harder en 's ochtends is alles zo doorweekt, dat ik de tent achterlaat. De rest pakken we zo goed als het gaat in en we zijn klaar om te vertrekken naar Lourdes. Via de haarspeldbochten van de Pyreneeën, die overdag echt leuk zijn om te berijden, bereiken we het dorpje. De reisgids vertelde ons al dat je daar niet moet komen, als je er niet voor je geloof komt, omdat er verder niks te zien is, maar ook als niet-gelovige is het de moeite waard om al die mensen daar naartoe te zien komen in de verwachting dat daar iets voor ze te halen valt. En wie daarin gelooft, gelooft ook al snel dat het hem iets heeft opgeleverd: het placebo-effect van de religie. Roxy tapt wat souvenirs uit de heilige bron, we bezichtigenhet werkelijk prachtige kerkcomplex en gaan weer op weg. We komen via de landelijke route uiteindelijk in Albi terecht, waar we een goedkoop hotel vinden om de nacht door te brengen.

We eten in een goedkoop wegrestaurant met een sfeer ver beneden nul, maarde gerechten zijner wel erg lekker. Ik ben qua taal erg blij dat we weer in Frankrijk zijn. Zo goed is mijn Frans niet, maar na mijn pogingen om wat Spaans te praten, ben ik blij dat ik me in elk geval weer kan redden in een taal waarvan ten minste mijn middelbare-schoolkennis is blijven hangen. In Spanje was de verdeling: Roxy de taal en ik het kaartlezen, in Frankrijk wordt dat: ik de taal én het kaartlezen. De beste samenvatting is waarschijnlijk: we redden ons! Na een fikse wandeling door de stad, keren we terug naar het hotel om ons klaar te maken voor de laatste nacht.

Naakte man in het zand

We hebben ons voorgenomen dat vandaag onze laatste dag is. We gaan het rustig aan doen en rijden morgen op ons gemak terug richting het noorden.

We beginnen in het Dali-museum. De echt bekende werken van deze meester zijn hier nergens te bekennen, maar wat er wél hangt is ook de moeite waard. We vallen van de ene verbazing in de andere en genieten van de werken van een seksueel gefrustreerde surrealist. Er zijn weinig schilderijen te vinden waar geen piemel op staat. Hier en daar zien we wel een smeltende klok, maar ze zijn verreweg in de minderheid.

Na een korte drinkpauze op een terras vol irritante Nederlanders ontvluchten we het centrum om langs het strand te gaan wandelen. Op weg naar de boulevard komen we langs een winkel waar ik naar binnen moet! De winkel heet Belgious en belooft een kaart vol vreemde gerechten. We beperken ons tot de ijsjes. We nemen elk drie smaken, zodat we per persoon zes smaken kunnen proberen. In mijn bakje zit zwarte-olijvenijs, wortelijs en roquefortijs met noten. Roxy´s smaken zijn rode wijn, frambrozenvinaigrette en tijm. Hartig ijs is echt een uitvinding! Met name roquefort en tijm zijn erg lekker!

We gaan op het strand zitten met uitzicht op het World Trade Center van Barcelona. Ineens lijken we ons in een schilderij van Dali te bevinden: Naakte man in het zand. Over het strand (en warm is het hier niet in de winter) loopt rustig een piemelnaakte man te wandelen. Op zijn gemak flaneert hij tussen de geklede mensen door. Hij trekt zich niks van de mensen aan en de politie lijkt zich ook weinig van de man aan te trekken.

Vanuit de plaats waar wij zitten zien we vliegtuigen af en aan vliegen, omdat we vlakbij het vliegveld van Barcelona zijn. Vanuit ons oogpunt vliegen ze allemaal achter het WTC langs, zodat ze zich er stuk voor stuk in lijken te boren. Dat levert een aantal interessante foto´s op.

We lopen terug naar de stad om een cache te zoeken. Dat was er de hele vakantie nog niet van gekomen. Roxy krijgt van alle zeelucht zin in vis waarin ik haar dan ook erg probeer te stimuleren. De cache lukt, waarna we gaan eten, maar helaas houdt ze het ook daar weer bij vegetarische paella. Ik neem tapas. De paella is heerlijk. De tapas zijn niet anders dan in Nederland, dus een kleine tegenvaller. We winkelen wat, maar vinden geen geschikte souvenirs.

Net hebben we besloten dat we stiekem gewoon heel graag willen blijven, dus dat doen we gewoon. Morgen gaan we wel weg uit Barcelona, maar we gaan niet direct richting huis. Wat we wel gaan doen weten we ook niet... we zien het wel. We gaan dadelijk in elk geval onze laatste avond in Barcelona vieren in een bar van dezelfde keten als die bar in Andorra...

Kerstmis in Barcelona

We doen een poging vroeg te vertrekken vanuit Andorra. Dat mislukt omdat we volledig ingeparkeerd staan en de auto met geen mogelijkheid kunnen bevrijden uit zijn benarde situatie. Gelukkig staat op een van de omringende auto's het logo van een winkel die we kennen en al snel schiet de eigenaresse ons te hulp door de auto te verplaatsen en ons van de parkeerplaats af te loodsen. De verdere reis naar Barcelona gaat vrij voorspoedig, ondanks de slechte staat waarin de snelwegen hier verkeren.

Mijn zenuwen spelen een beetje op als we Barcelona binnenrijden. Onbekende steden zijn altijd verschrikkelijk om te rijden, maar we redden ons vrij aardig. Toch ben ik blij als ik de auto kwijt ben in een long-termparking en we op zoek kunnen naar een hostel. We lopen lang door de stad en vinden niets. We komen na een behoorlijke wandeling uit bij een ontzettend gezellig hostel genaamd Itaka, wat een leuke link is naar mijn eerstvolgende grote reis. Het is sfeervol, goedkoop en de mensen die er al zitten lijken erg gezellig. We checken in en gaan de stad verkennen. Natuurlijk lopen we nu langs het ene na het andere hostel. We maken een plan voor de komende dagen, waarna we een bon willen gaan gebruiken die we in het hostel kregen. Een restaurant in de buurt biedt backpackers namelijk gratis eten aan als ze kunnen bewijzen dat ze in dat hostel slapen. We vragen om de gratis hap en krijgen een bord witte rijst met rode saus waar een courgette doorheen is gefietst. Snel werken we het weg. Roxy is erg gelukkig met de maaltijd, maar ik kan me niet herinneren ooit zo slecht gegeten te hebben. Ik verlang alweer terug naar de typisch Andorraanse schoenzoolà la meunière...

's Avonds zitten we nog met een fles wijn en wat tequila bij elkaar met de andere gasten in het hostel: een Italiaan, twee Turken en drie Fransen. In een mengeling van Engels, Frans en Spaans redden we ons en maken we er een gezellige avond van tot de gezamenlijke ruimtes op slot moeten. Dan duiken we ons bed maar in, omdat we veel gaan wandelen de volgende dag.

Op die dag lopen we eerst naar de Sagrada Familia, de enige toeristische attractie die ik echt graag wilde zien. Toeristische attracties die ik heel graag wilde zien, vielen mij in het verleden bijna altijd tegen, maar in dit geval is dat niet zo. De nog niet voltooide kerk van Gaudi is echt een meesterwerk en prachtig door alle details en gekleurde ornamenten. We lopen nog langs een monumentale stierenvechtersarena en een park met een mooie fontein, ook van Gaudi. In dat park worden we benaderd door kinderen die komen vragen of we iets willen doneren aan arme gehandicapte Spaanse kindjes. Ik ben ze alop veel plaatsentegengekomen en heb ook al vaker gehoord dat het oplichters zijn, maar neem alsjeblieft dit advies van mij aan: kom je ze ooit ergens tegen, GEEF ZE NIKS EN LET OP JE SPULLEN! Roxy is, zoals nu blijkt gerold en is alles kwijt behalve haar paspoort. In plaats van het Dali-museum bezoeken we vandaag dus het politiebureau. En hoe aardig ze daar ook zijn, we hadden liever een andere dagbesteding gehad.

Als een vervangend rijbewijs is geregeld en de pasjes zijn geblokkeerd, lopen we naar het westen van de stad, waar we nog niet zijn geweest. We gaan naar de Spaanse versie van Belle en het Beest. Er staan lange rijen, maar Roxy's Spaans helpt ons snel naar voren. We krijgen nog goede plaatsen en gaan naar binnen. Ik versta maar weinig van het stuk, en toch maakt het meer indruk dan toen ik het in Nederland zag. Door het niet verstaan van de teksten moet ik alles uit de lichaamstaal halen en dat maakt het stuk schitterend.

Na het stuk eten we op straat nog een portie churros, want wie in Spanje is, moet Spaanse specialiteiten eten. Natuurlijk gaan we ook nog genieten van echte Spaanse paella en tapas. In het hostel zijn we nu even wat indrukken van de dag aan het verwerken, om dadelijk nog even lekker de stad in te gaan. Morgen gaan we alsnog bij Salvador Dali op bezoek.