Van Amsterdam via Orlando naar San Jose

Het mooiste onweer dat ik ooit zag, was vanuit de trein richting Trondheim. Tot vandaag! Vanuit een vliegtuig is het nog veel mooier, zeker als je er middenin zit. Het levert wel de nodige turbulentie op en, erger, drie uur vertraging omdat we moeten uitwijken naar een ander vliegveld. ´t Was net een soort achtbaan.

Wat later bracht Walibi Airlines ons toch naar Orlando, waar het gedoe begon. Dat die Amerikanen bang zijn, ok. Maar dat het anderhalf uur moet duren voor je in de vervolgvlucht zit!! Poortje door, paspoortcontrole, formuliertje invullen, bagage twee keer door de scan, poortje door etc etc. Wims paspoort werd ingenomen in verband met een traveller´s survey. Alsof we nog niet genoeg vertraging hadden.

24 uur na thuis vertrokken te zijn, landen we in San Jose, en gelukkig zitten er op deze landingsbaan wél ribbeltjes om te remmen!

Altijd als ik in een vliegtuig zit, moet ik eraan denken dat ik vroeger altijd stewardess wilde worden, niet wetend dat er ook een mannelijke variant van bestond. Maar dat terzijde. Wc´s zijn hier bijna net zo smerig als hudo´s en dixi´s. Ze spoelen niet fatsoenlijk door, dus je mag nooit wc-papier eringooien want dan raken ze verstopt! Gebruikt wc-papier moet gewoon in de vuilnisbak!

Morgen hebben we een hele dag vrij in San Jose, de hoofdstad van Costa Rica.

20 juli 2007

Wie onze reisverhalen van vorig jaar kent, herinnert zich wellicht dat ik op vakantie niet graag Nederlanders tegenkom en ze voortdurend afzeik. Wie kent niet meer de verhalen over Pro en Zac uit IJsland? Dit jaar doen we een groepsreis, met achttien andere Nederlanders. En dan zou je verwachten dat er wel weer iets tussen zit, maar hoe saai! Ze zijn allemaal leuk! Nu is er natuurlijk pas één dag voorbij en is het moeilijk de irritatiegrens nu al te bereiken, maar ik hoop dat dat nog een beetje verandert! :P

Vandaag verkennen we San Jose. Het eerste wat opvalt zijn de openstaande putten. Uitkijken waar je loopt is de boodschap, anders lig je in het riool! Op elke straathoek (minstens!) zit iemand loten te verkopen. Vreemde gang van zaken als dat van al die mensen hun brood is.

Pleinen als de Dam zijn hier ook, alleen zijn de duiven hier vervangen door papegaaien! Kijk vooral omhoog en zie de palmen vol zitten!

San Jose is niet echt toeristisch. Op straat vind je nergens ansichtkaarten. Op het postkantoor vonden we uiteindelijk één loket waar ze werden verkocht. Geen keuze. Gewoon: How many? En dan werden ze afgeteld. De kaarten waren duidelijk al ooit gebruikt als onderzetters, kladblaadje en prijskaartje, dus als je er binnenkort zo één in je brievenbus vindt: ze waren al zo! Ik heb ze niet zo verfomfaaid.

Morgen zitten we de hele dag in de bus om naar de Pacifische kust te gaan.

Reykjavik - Kopenhagen - Amsterdam

Lavavelden, heetwaterbronnen, bosjes, levensgevaarlijke routes naar huis-, tuin- en keukenwatervallen, kortom een dag van déjavu´s. Met andere woorden, alleen dingen gezien die we al hebben gezien.
Daarom alleen wat nieuws:
- we waren bij Hraunfossar, watervallen die recht uit de lava kwamen zonder duidelijke bron
- we vonden twee caches
- Wim wil Deborah naakt op de auto zetten om vervolgens rond te rijden, zodat ik foto´s kan maken van verbaasde voorbijgangers
We slapen in Alba, dat hebben we ook al gezien. We zijn dus weer terug in Reykjavik, waar we ook morgen de hele dag zullen zijn.

10 augustus 2006

Nog één keer bericht uit IJsland... nou ja... over IJsland, want ik schrijf dit in Weert.

Over onze twee standaardstedentrips, eergisteren Reykjavik en gisteren Kopenhagen is niet zo veel te zeggen. Reykjavik hebben we vooral al cachend gezien en daar hebben we wat gewinkeld. Kopenhagen hebben we 's avonds bekeken (wat is het heerlijk om twee uur kwijt te raken als je naar het westen vliegt) en dat was nog steeds zoals Kopenhagen altijd is... Tivoli, vieze gebouwen, en vooral... Denen. Dus alsjeblieft, vertellen jullie aan niemand verder dat ik daar ALWEER geweest ben... ik kan er ook niks aan doen dat dat een standaard doorsteekhaven is voor het ECHTE Scandinavië...

Na een beetje gedoe op het vliegveld, omdat er in Londen iets gebeurd schijnt te zijn (nieuws in het IJslands is moeilijk te begrijpen) was vandaag in Kopenhagen de zin waarmee het onheil werd ingeluid: 'Ja, Deborah...geef die portemonnee nu maar terug, de grap is niet leuk meer...'
Daarmee gaf Wim te kennen dat hij zijn portemonnee dus echt kwijt was. Op een onbewaakt ogenblik gejat waarschijnlijk. 'SECURITY MESSAGE: PASSENGERS ARE RECOMMENDED NEVER TO LEAVE LUGGAGE AND PERSONAL BELONGINGS ALONE' Hoe zo'n reis met de dag leerzamer kan worden.

Inmiddels terug in Nederland...IJsland was prachtig en 17 dagen een mooie tijd. Hopelijk hebben jullie een beetje plezier gehad van onze verslagen en misschien hebben we nog wel mensen overgehaald om IJsland ook eens met een bezoekje te gaan vereren. Het is in elk geval de moeite waard!

Grundarfjorður

Vanmorgen vertrokken we al vroeg naar het uiterste westen van IJsland en daarmee het westelijkste stuk land van Europa. Daar zou een kolonie papegaaiduikers moeten zitten, maar die zat er niet. Waarschijnlijk al op overwintering. Hier en daar zweefde nog een enkeling rond.
Teleurgesteld dropen we af naar de boot om de baai over te steken naar het zuiden. Op de veerboot kraakte van alles en, nog opmerkelijker, alle aanwijzingen erop waren in het Nederlands. Toen bleek dat het een afgedankt veer naar Vlieland was. Gelukkig hebben we de overkant gehaald.
We kwamen aan in Stykkisholmur (inderdaad duidelijk waarvan dat is afgeleid) en slapen nu iets verder naar het westen in Grundarfjorður. We hebben gegeten in een lokaal restaurant. Door het restaurant strompelde een kruepele kok rond, die praatte alsof hij te diep in het glaasje had gekeken. Dat vermoeden kregen we helemaal toen hij ons na het eten gratis sterke drank begon aan te bieden... in IJsland!! Alles wat we wilden, en als we waren gebleven, waarschijnlijk ook zo veel als we wilden. Solidair met Wim, chauffeur van de dag, hebben we het bij één borrel gehouden.

8 augustus 2006

Vanmorgen vertrokken we een uur later dan gepland omdat Wim graag met een klein jongetje wilde spelen. Het jongetje stribbelde tegen, maar toen Wim een varken begon te imiteren, voetbalde der kleine Johann toch maar even een potje mee.
Hoogtepunt van de dag was dat Wim voor het eerst echt zelf een cache heeft gevonden. Daarbij vond hij ook een oude stoomboot, maar daarvan mochten we de zielenrust niet verstoren.
We slapen vannacht in een guesthouse met wederom een bak Nederlandse bejaarden... dan ben je blij dat je Pro en Zac eindelijk kwijt bent, krijg je dit! Ze komen nog uit Budel ook en we hebben gezamenlijke kennissen.
Het feit dat het westen van het land een beetje saai is, werd vandaag wéér gecompenseerd met een grappige kok. Volgens mij moet je hier een clownsopleiding afronden voor je een restaurant mag beginnen!

Dynjandi

Ik werd steeds banger dat de westfjorden niet echt een toevoeging zouden zijn aan deze vakantie totdat we vandaag bij de prachtigste waterval die ik ooit heb gezien aankwamen. Google maar eens op Dynjandi. Je kunt je niet voorstellen hoe groot dat is.

We reden verder naar Patreksfjorður, om een cache te zoeken. Die bleek boven op een berg te liggen. Vol goede moed begonnen we aan de beklimming. Dat viel tegen. Toen we na drie kwartier boven waren, vonden we na lang zoeken, uitgeput de cache. Verrot, door een muis als huis gebruikt, en alles erin plakte aan elkaar.
En toen moesten we nog naar beneden. Een spannende, gevaarlijke afdaling begon. Steiler dan de weg naar boven. Het duurde ruim een uur, maar we leven nog. Morgen spierpijn. Gegarandeerd!

Wim draait nu alleen nog themamuziek: voor de scouts On top of the hill, voor de liefhebbers van woordgrappen pHIL collins en the red hot cHILi peppers, voor Nightwishliefhebbers Over the hills and far away. Het landschap is hier verlaten maar prachtig, dus voor AF-liefhebbers nog Beautiful Emptiness.
De schapen worden hier steeds vreemder. Eerder vluchtten ze weg... zeker als IK achter het stuur zit. Als Deborah rijdt en er zit een schaap op de weg... en ze toetert... dan gaat het schaap niet weg, maar komen er vanuit de berm tientallen andere schapen de weg opgerend...

De Westfjorden

Eerst nog iets wat jullie te goed hadden... de vreemde letters, nu zit ik namelijk aan een echt IJslands toetsenbord: ð en þ, in hoofdletters Ð en Þ.

Vandaag was ik bang meer te leren over de betekenis van het woord ´meestal´. Maar daarover later meer.
Onze tocht begon bij een stapel stenen die op de ruïne van een kasteel zou moeten lijken. Mooi niet dus.
De volgende bezienswaardigheid was een rots in het water. Er zijn veel rotsen hier in het water, maar waarom deze nou net een bordje had... geen idee. We krijgen het vermoeden dat er een aantal minder interessante delen van IJsland is, waar gewoon monumenten bedacht en neergelegd zijn om er maar een paar te hebben.
Toen kwamen we bij een gebied waar MEESTAL wilde zeehonden zitten. Na een behoorlijke wandeling bekroop mij de angst dat ´meestal´ inderdaad betekent: vaak maar NIET ALTIJD. Op het verste punt lagen ze gelukkig inderdaad. We konden er na een glibberende wandeling over glad zeewier redelijk dichtbij komen. Erg leuk!
We zijn aangekomen in de Westfjorden, dat gewei-achtige uitsteeksel in het noordwesten van het eiland. Voor het eerst in een hotel met zelfs een 25-meterbad. Wederom verwarmd uiteraard! Ik denk dat we het hier nog wel even uithouden!

5 augustus 2006

We hebben vandaag een lang stuk door de westfjorden gereden. En eigenlijk was het dat. Ik kan wel wat vertellen over de vogels hier. Naast papegaaiduikers zie je hier opvallend veel vogels met een lange snavel: kluten, snippen, grutto´s en scholeksters. Deze vogels vliegen op suïcidale wijze vlak voor alle auto´s langs. Combineer de volgende twee informatie-elementen:
1. Ik reed vandaag
2. De nagedachtenis aan het schaap van maandag
Juist! Gelukkig voor- en achterwiel er allebei vol overheen, dus geen sprake van lijden.
We slapen vannacht in een oud, aftands pension waar de verf vanaf bladdert. Dat geldt voor het hele dorp hier trouwens. De muren hebben barsten, de ramen ook, dakpannen kennen ze hier niet en vooral... de kleuren! Alles kan hier! Een welstandscommissie bestaat hier niet! Morgen gelukkig weer iets meer op het programma!

Myvatn

Voor de tweede dag op rij stortregen. De zeven graden zijn heerlijk, maar in combinatie met de regen is het vreselijk. We maken te lange wandelingen over te gladde paden langs diepe afgronden. Ik heb vandaag voor de vijfde en zesde keer van mijn leven de dood in ogen gezien en dat alles om een miserabele huis-, tuin- en keukenwaterval te zien, die volgens de reisgids WEL erg spectaculair zou zijn. We zagen kokende modderputten, (die roken we ook trouwens) en nog warme vulkaankraters.
Wim oefent alvast voor thuis en roept de hele dag dingen als Jokulsarlon en Kirkjubaejarklaustur door de auto. Hij kan ook maar niet uitgesproken raken over de letters <th> en <ss>, die ik hier even niet kan maken omdat ze niet op mijn toetsenbord zitten. Voor de neerlandici... jullie kennen ze wel uit de colleges taalgeschiedenis van PF / GD... Hoogduitse klankverschuiving... dat soort spul.
Deborah sloot net onze kamerdeur met de woorden: 'Ruud, jij hebt toch de sleutel, he?' Niet dus...
Dank je wel is in het IJslands hetzelfde als in het Noors: Takk. Wim beeindigt hier elk gesprek dus standaard met: ey euh... taktak he!
De wetenswaardigheid van de dag: we zijn erachter gekomen waarom er zo veel Hollanders in IJsland op vakantie gaan. Alle bezienswaardigheden zijn hier namelijk gratis!
De komende drie nachten slapen we in de buurt van Myvatn, ofwel het Muggenmeer. De enige plaats in IJsland waar muggen zitten. En we hebben al gemerkt, het zijn er VEEL! Dat wordt leuk...

1 augustus 2006

Een rustdag, dus weinig te vertellen. We waren in een doolhof met de prachtige naam Dimmu Borgir. Daar heeft Wim een kwartier naar een aardappel gezocht. Deborah en ik naar caches, waarvan we er twee vonden. Dat brengt het totaal op tien. Terug op onze overnachtingslocatie zagen we tot onze grote schrik Team Prozac de parkeerplaats opdraaien. We dachten dat we ze kwijt waren! We hebben met ze in de hot tub gezeten, en ze blijken wel mee te vallen. Ze slapen in de kamer onder ons, ghehe! Wij zijn evil, en scouts, en beheersen dus morse...

2 augustus 2006

Vandaag vroeg vertrokken naar Husavik, een dorp dat leeft van walvissen. Vroeger van de vangst, nu van de safari's. Toeristen betalen grof geld om een glimp op te vangen van de staart van zo'n beest. Wij zijn niet met de boot meegeweest, maar hebben rondgedwaald in een slaapverwekkend museum vol plastic walvisonderdelen. Daar en op andere locaties roept Wim steeds: 'Wat? Zo veel / groot / zwaar? Dat moet een typfout zijn!'
We spelen veel mystery guests en proberen elkaar af te troeven met zo moeilijk mogelijke. Hoogtepunten zijn Klaus Teuber, Robin van Domino D-Day en Maarten Spanjer.
We komen langs een mooie waterval, Dettifoss, die dagelijks 23.000 ton zand en stenen verplaatst. 'Wat? Zo veel? Dat moet een typfout zijn!'
Verder liggen we de hele avond weer in een hot tub buiten en komen we erachter dat Team Prozac Anne en Riet heten.

3 augustus 2006

Vandaag is ons een groot onheil bespaard gebleven! Op het programma stond namelijk een bezoek aan het haringmuseum. Ik was al bang voor NOG een verzameling plastic en houten vissen, of, erger nog, een 'herring-watching-excursie' op een boot om een glimp op te vangen van de staart van een springende haring. Gelukkig zagen Wim en Deborah dat deze keer ook niet zitten.
We vonden twee caches, een bij de Godafoss, een waterval die nog het meeste wegheeft van die dubbele in de Pirana in de Efteling. De andere lag bij een mooie waterval, alleen zat er vrijwel niks in die Nepperwaredoos.
Het wie-ben-ik-spel werd vermoeiend en is omgevormd tot wat-ben-ik. Er passeerden vandaag o.a. Malta, een poffertjesvork en zo'n ding om een snee te maken in een frikandel voor frikandel speciaal. Nu overnachten we in een grote boerderij met de vreemde naam Bakkafleut (wel met o umlaut, maar ik weet niet hoe ik die moet maken op deze computer), deze keer niet alleen met een hot tub, maar met een volledig heet zwembad.

Jokulsarlon

We vertrekken uit Hella en direct is het zo ver! Een bermhond! Hij schoot uit de berm om naar onze banden te happen. Schapen hadden ons de weg al versperd, maar hier wachtten we op! Het regent, maar we komen prachtige watervallen tegen. Op weg naar een gletsjer begint Brainwoman te bumperkleven bij een Toyota Yaris (bijna alle huurauto´s hier). Tot onze schrik is het Team Prozac en direct houden we meer afstand. Op de gletsjer krijgt Brainwoman een nieuwe bijnaam. Ze zit op een rots zoals de zeemeermin van Kopenhagen en door haar eigen hoofdstedenverwarring wordt ze omgedoopt tot de zeemeermin van Reykjavik. De Japanner kruipt over de gletsjer en valt bijna in een spleet. Wij verbieden hem dit te doen zonder eerst zijn portemonnee aan ons te geven. Ikzelf kom erachter dat er niks gebeurt als je tegen een ijswand aan plast.
We gaan op weg om Deborahs lijstje af te werken, dus op weg naar de rotsen met papegaaiduikers. Dit vind ik tot nu toe het indrukwekkendste punt van de reis: vreemde vogels, rotsen en een stormachtige Atlantische Oceaan, lopend over traditionele IJslandse stranden, die zwart zijn. Op de terugweg doet Deborah haar eerste bijnaam nog even eer aan door te wijken voor een touringcar en daardoor dusdanig van de weg af te rijden dat we vastzitten. Bij het terugduwen gaat Wim vol op zijn gezicht. Dat gezicht heeft vandaag al veel te verduren gehad... toen ik weggleed op de gletsjer, zwaaide ik in een reflex mijn arm naar achteren en sloeg hem ook vol in zijn gezicht.
We vonden vandaag nog drie caches wat het totaal op acht brengt, en eten / slapen in een boerderij in Kirkjubæjarklaustur. Wim heeft vandaag geleerd wat coulis is en dat de combinaties in IJslands eten niet altijd even logisch zijn.

29 juli 2006

Een dag van onthullingen. Deborah begon te gillen in de badkamer en gaf te kennen dat ze iets heel doms had gedaan. Wát wilde ze niet zeggen, maar na enig dreigen onthulde ze dat ze haar tandpasta kwijt was omdat ze die in de wc had laten vallen. Wim onthulde waarom hij de Japanner uithangt, hij is op zoek naar het ultieme bureaublad. Daarom maakt hij achter elkaar close-ups van bloemetjes en stenen. Ik moet al na vier dagen onthullen waarom ik nou zo´n hekel heb aan Nederlanders op vakantie (we werden weer achtervolgd door een touringcar vol): ik wil toeristen gewoon onbeperkt kunnen beledigen en uitschelden zonder dat ze me verstaan.
We kwamen langs een heel oud dorpje met hötje-mötjes, kleine huisjes met gras op het dak. Er was ook een piepklein kapelletje met te lage deuren en daarin een orgeltje dat je met je voeten moest aantrappen om er geluid uit te krijgen. Ik denk dat ik de enige ben die ooit The Final Countdown door dat kapelletje heeft doen knallen!
Qua bezochte locaties heb ik een nieuwe favoriet. We waren vandaag in Jökulsarlon, een meer vol met ijsbergen die afdreven naar een rivier en de Atlantische Oceaan. Helemaal fantastisch, we waanden ons op de Noordpool (of in het eerste deel van de hoofdfilm van Pandadroom), overal waar je keek was ijs. Nu Wim eindelijk echt interessante dingen wilde gaan fotograferen, is zijn batterij leeg.

Een vraag die langzaam begint te rijzen, is waarom het hier in vredesnaam zo schoon is! Nergens staan hier vuilnisbakken. Niet op terrassen, niet bij toeristische trekpleisters, nergens!
Een zoektocht naar een cache leverde niks op, waardoor we bleven steken op acht in totaal. We slapen nu in een gewoon woonhuis in de buurt van Höfn, in het zuidoosten van IJsland.
Trouwens, Wim denkt dat hij de Macchiavelli master is, maar dat komt alleen maar omdat ik niet meedoe...
Bij het eten zitten we aan tafel bij een Duitse prostituee die naar IJsland is verhuisd omdat ze bekend stond omdat ze slecht werk leverde. Hier heeft ze Suske en Wiske en De edele elfen en Suske en Wiske en Het verborgen volk van buiten geleerd, zodat ze toeristen met die verhalen kan vervelen, alsof ze waar gebeurd zijn.

30 juli2006

De reisgids had ons nog zo gewaarschuwd voor loslopende schapen. Als je plotseling een doffe klap hoort, een schaap over de motorkap ziet rollen en iets hoort wat lijkt op gemekker, zou menig individu denken: Huh, wat was dat? Ik reageerde echter nuchter en wist direct wat er aan de hand was. Ik riep dan ook meteen uit: Kut, ik heb een schaap vermoord! Er was geen schade aan de auto, dus we konden verder.
We hadden slecht weer, er gebeurde weinig en er was weinig te zien door de mist, dus het schaap was een geluk bij een ongeluk.
In Reykjavik is trouwens een bank overvallen. Na het overhandigen van het geld is de boef gevlucht naar... de bushalte. Daar was de politie sneller dan de bus, dus de enige bende die IJsland rijk was, is opgerold!

Reykjavik

Half acht zaten we in de rechtstreekse trein naar Schiphol zonder enige bagageruimte. Dat is verder de enige klacht over de heenreis. Het vliegtuig naar Reykjavik was wel ruim te laat en de stewardessen erin net opmaakpoppen, maar het eten in het vliegtuig is niet alleen gratis, maar ook lekker.

Aangekomen in IJsland mislukt onze eerste zoektocht naar een cache en gaan we maar naar ´de Blue Lagoon´, een soort thermaalbad, maar dan natuurlijk verwarmd, omdat het water uit een krachtcentrale komt die het heeft opgepompt uit het binnenste van de aarde. Het is heerlijk ontspannend, alleen stinkt het water naar zwavel. Later blijkt dat zelfs het drinkwater uit de kraan hier naar zwavel ruikt EN smaakt. We hebben een wandeling gemaakt door Reykjavik, waar we een snackbar vonden die ´Vikivaki´ heet. Dit is vanaf nu het codewoord en alles wat helemaal in orde is, is voor ons vikivaki. Het aantal gevonden caches blijft vandaag steken op 1.

27 juli 2006

Uit ons guesthouse vertrekken we om wat caches te zoeken. Met succes, maar nadat we er een paar gevonden hebben, bedenkt Deborah dat ze haar shampoo in het guesthouse heeft laten staan. Terug dus!

De toon is gezet als we elkaar alleen nog maar met bijnamen aanspreken. Wim heet Japanner, omdat hij bijna de hele vakantie door de lens van zijn camera ziet. Deborah is Brainwoman, om het contrast aan te geven tussen enerzijds vanalles regelen, en anderzijds shampoo vergeten etc... Ikzelf ben de Conquistador, maar dat verhaal is te lang om nu te gaan vertellen.
We zijn naar een powerplant geweest, die energie opwekt uit heet water, opgepompt uit de aarde, net zo een als bij de Blue Lagoon. Daar overkomt ons het ergst denkbare op vakantie. Een bus. En het wordt erger... Een bus Nederlanders. En het nog wordt erger... Een bus Nederlandse bejaarden! AARGH! Na de rondleiding door de centrale is hun eerste vraag: wat kost die stroom hier? Verder zeiken ze alleen maar over belastingen.
We hebben ontdekt dat geisers bedrog zijn. Ze zien er indrukwekkend uit, tot je ontdekt dat er overal slecht verborgen tuinslangen liggen... natuurlijke bronnen die door drukontwikkeling tot uitbarsting komen... uhuh... een eenvoudig stukje techniek!

Na de indrukwekkende waterval Gullfoss rijden we naar onze overnachtingslocatie in Hella. Het is een paardenboerderij en dat ruik je. We komen er een stelveertigers tegen, die we ´s ochtends ook al in Reykjavik hadden gezien. We zien de bui al hangen en inderdaad: ze doen dezelfde reis als wij. Omdat ze irritant zijn, moeten ze een bijnaam en dat wordt Team Prozac.
De rest van de avond discussiëren we wat over het verschil tussen sperma en champignonsoep. Verder beweert Brainwoman de hele avond glashard dat Kopenhagen de hoofdstad van IJsland is en schrikt ze van elk veerooster dat we passeren. Cachestand na twee dagen: 5 gevonden!