Guus en Ruud voor de tweede keer in Noorwegen
Vorige week woensdag zijn we na uuuuurenlang op het vliegveld van Rotterdam
te hebben gehangen naar Oslo gevlogen. En daarna met de trein naar Oslo
gegaan, want om de een of andere reden ligt het vliegveld van Oslo 50 km
buiten het centrum van Oslo.
Oslo hadden we al ooit gezien, dus wij gingen snel op zoek naar een hotel.
Dat bleek nogal een probleem. Er was namelijk die avond een concert van U2
in Oslo, dus ALLE hotels zaten vol. Zelfs de dure. Uiteindelijk werden we
naar een redelijk betaalbaar hotel gestuurd dat nog 1 tweepersoonskamer
overhad. Guus heeft daar uiteraard weer een kussen gejat, waar hij een
gewoonte van pleegt te maken in Noorwegen.
De dag erna wilden we cachen in Oslo, maar omdat we geen bagagekluis konden
krijgen voor onze veel te zware bepakking, zijn we maar snel doorgereisd
naar Hamar, bekend van de Olympische Spelen van 1994 en het Vikingskipet, de
ijsbaan in de vorm van een omgekeerd vikingschip. In Hamar hebben we twee
nachten wildgekampeerd op een prachtig plekje aan de Mjøsa, het langste meer
van Noorwegen. In Hamar hebben we uiteraard dat Vikingskipet bezocht en vijf
caches gevonden door de hele stad heen. Cachen is echt een ideale manier om
een stad te ontdekken!
Zaterdag reisden we per trein naar Rena, waar we ook zondag zijn gebleven.
Rena was een klein rottig stadje, waar normaal niks te doen is, maar nu een
klein festivalletje aan de gang was. We hebben twee nachten op een camping
gestaan, en heel veel boeiends is er eigenlijk niet over te vertellen.
Maandag en dinsdag zijn we in Alvdal geweest. Daar is niks te doen, dus
hebben we vooral heel veel gewandeld, gelezen en van het prachtige weer
genoten.
Woensdag zijn we naar Røros vertrokken, waar we twee nachten op een camping
hebben geslapen. Røros is een heel oude mijnstad, die op de World Heritage
List van Unesco staat. Erg indrukwekkend om dat allemaal te zien. En zes
caches kunnen traceren in dit kleine stadje. Vervelend hier was dat wij
vanaf de camping steeds ruim 2 km hebben gelopen naar de stad, terwijl we er
op de laatste dag door een cache achterkwamen, dat er door een brug was,
waardoor we een dikke kilometer konden afsnijden.
Van Røros zijn we naar Glåmos gelopen, een tocht van ruim 12 km door de
bergen, met onze zware bepakking. In Glåmos hebben we uuuuuuuren op een leeg
perron gewacht op de trein naar Trondheim. De treinreis werd knallend. We
kwamen in een vreselijk onweer terecht. Het knallende deel was gelukkig
over, maar in Trondheim was het nog steeds strontweer, wat al snel de
woordspeling Strondheim met zich meebracht. Vandaag was het prachtig weer,
en hebben we de stad bekeken. Mijn god... ik dacht dat ik nooit meer iets
mooiers dan Rome zou zien, maar Trondheim is echt fantastisch. Als je ooit
de kans krijgt om daar te komen, grijp die dan! We hebben 4 caches gevonden
hier en vertrekken morgen helaas weer. Eerst naar Oppdal, maandag naar
Dombås, dinsdag naar Lillehammer en woensdag naar het vliegveld van Oslo om
terug te vliegen naar Nederland.
Guus en Ruud voor het eerst in Noorwegen
Hallo frimerkes en frimerinnekes, (Noors voor pøstzegels en pøstzegelinnetjes)
Guus en Ruud zitten in Nørwegen en dat zullen jullie weten øk! Hier is wat leesvoer vør het kømende half uur...Met een långe mær spectåculaire busreis zijn we hier gekømen. Op de grens van Nederlånd met Duitslånd begøn de åctie ål, toen we midden in de nåcht æn de kånt werden gezet ømdåt er een drugskoerier bij øns in de bus zåt. Die persøn is øpgepåkt en blijft de kømende vijf jær in Duitslånd. (Jullie zouden øns hier in een deuk moeten zien liggen om die åchterlijke tekentjes die we øp de letters måken). De eerste twee bussen (Utrecht - Håmburg en Håmburg - Køpenhåvn) waren krap, zweterig en herbergden de hele inheemse bevølking vån de Fåtå Mørgånå, die het nødig vinden øm het tøiletbezoek uit te bouwen tøt een kwårtier. Het lætste, zeer långe gedeelte van Køpenhåven naar Øslø zaten we gelukkig in een heerlijke luxe bus, die wel een ærdige chauffeur had. In die bus hebben we øverigens kennisgemækt met Sårå, een meisje vån een jær øf vijf, wærmee we een Nørse cønversåtie hebben prøberen te voeren. Afgelopen nåcht hebben we in een heerlijk høtel geslåpen en våndæg hebben we Øslø een beetje verkend. In het høtel hebben we øns Nørs bijgespijkerd door de øndertiteling te vølgen van Ås the wørld tørns, Ricky Låke, en speciæl voor Elise: Døkter Phil. Nu nemen we øver een dik uur de trein naar Hønefoss, wær we ons eerste kåmp op zullen gæn slæn. (sorry, dit moet even: vøørjærspæshæsschæmhærverzåmelær) We vertrekken dus nu op ønze røndreis van Øslø naar Bergen en terug. Trøndheim gæt niet meer lukken. Møchten we nog ergens een internetcåfe tegenkømen, dån låten we nog wel eens wåt vån øns høren.