Van San Jose naar Amsterdam

De dag van vertrek. Rodrigo brengt ons naar Alajuela, waar het vliegveld van San Jose ligt. We nemen afscheid van hem en gaan een lange weg van vluchten en papierwerk in. Het begint er al mee dat onze eerste vlucht vertraagd is. Op het vliegveld spelen we daarom Belgisch roulette: wie o wie zou er in het vliegtuig naast die twee moeten zitten. Gelukkig blijkt niemand de sigaar en we gaan vrolijk de vlucht in. In het vliegtuig hebben we gevaarlijke catering: ontploffende pakjes vruchtenyoghurt. Iedereen die er een openmaakt komt onder dat spul te zitten. Ik sla stekeblind mijn koffie over Ferdi heen. Omdat ik klaagde over de karige maaltijden op de heenreis werpt iedereen me nu spullen toe die hij niet lust. Ik heb deze keer meer dan genoeg!

Na het gedoe in Amerika nog acht uur in het vliegtuig. De meesten vullen de tijd met slapen en lezen. 's Ochtends vroeg raakt ook Ellen haar bril nog kwijt. Hij valt in de zak waarin de dekens worden opgehaald. De steward is nogal een pijpzeiker en weigert te helpen met zoeken. Hij laat er nog een serie dekens bovenop vallen en geeft dan de zak aan Ellen en Hanna die erin beginnen te zoeken. Gelukkig hebben ze meer geluk dan ik. Na een tweede mooie landing komen we aan op Schiphol. De Belgen rennen hard vooruit naar huis en de rest van de groep blijft gezellig afscheid nemen en Francis bedanken, die met ons mee terug is gereisd naar Nederland.Samen met Wim reisik per trein terug naar Weert, om daar een nieuwe bril en telefoon te gaan regelen!

Hopelijk hebben jullie de verslagen met veel plezier gelezen!

De vakantie was in elk geval heerlijk!

Van Quepos naar Dominical

Een laatste bezoek aan het tropisch regenwoud. Deze keer alleen een woud dat wel ERG toeristisch is. Midden in het bos vinden we toiletten, telefooncellen en bankjes. Onze gids houdt het na anderhalf uur voor gezien ipv de beloofde 2,5 uur, dus we beginnen te pingelen. Hij is het er niet mee eens, maar we komen uit op 12 ipv 15 dollar per persoon. We geven hem er 10 per persoon.

Naast alle al eerder geziene dieren kunnen we een neusbeer, een wasbeer, een bijzondere specht en, het allermooiste, een gordeldier aan ons lijstje toevoegen.

Terug in Quepos gaan we eten in een Italiaans restaurant. Het eten is erg goed, maar we willen op stap. We vragen de ober naar een leuke kroeg en hij verwijst ons naar de Tsunami-bar. Zes dapperen gaan op zoek en betreden deze club. Het blijkt een sushibar te zijn en we zijn er de enige bezoekers. Het begint er oersaai, maar we bouwen ons eigen feestje met het personeel. We mogen onze eigen muziek uitzoeken die keihard gedraaid wordt, zodat The Sweet, Nirvana en The Bee Gees door het restaurant knallen. Keihard zingen we mee, extra aangemoedigd door de nodige cerveza (Imperial, het originele Costaricaanse bier). Sandra, Judith en ik headbangen vrolijk mee, staand midden in het restaurant. Ferdi en Pieter lijken zich een beetje voor ons te schamen. Na een tijdje vinden we het genoeg en gaan we door naar een volgende kroeg.

We komen in een onguur hol waar we (met name de dames) nogal worden bekeken door de inlanders. Na één biertje verlaten we deze tent snel, en we duiken maar het casino in. Daar verdubbel ik mijn inzet door met een fruitmachine van 100 colon, 200 colon te maken. Nettowinst is dus 15 eurocent. Als even later de nodige hoeren het casino betreden, voelen we ons overal weggejaagd en vluchten we maar gewoon naar het hotel om ons klaar te maken voor de laatste volle dag in Costa Rica: de terugreis van Quepos naar San Jose. Als het mooi weer wordt gaan we nog langs de vulkaan Poas.

1 augustus 2007

Op de weg terug naar San Jose maken we een kleine omweg voor de vulkaan Poas. We komen tot aan de rand van de krater en kunnen er zo in kijken. We zien een gat in de grond van bijna anderhalve kilometer in doorsnee, waar overal rookpluimen en zwaveldampen uitkomen. Hij is mooier en groter dan de mooiste vulkaan die ik ooit in IJsland heb gezien. We vervolgen onze weg naar boven en via een steil pad door de struiken, komen we bij een groot kratermeer. We voeren daar een eekhoorn die uit onze handen eet.

Terug in de bus is de stemming door zuurstoftekort erg hoog. Alle aanwezige Nederlanders en Costaricanen vermaken zich kostelijk. Alle aanwezige Belgen vermaken zich kotselijk, wat voor ons de sfeer weer verhoogt. Uiteindelijk blijken er toch een paar vervelende elementen in onze groep te zitten. Zij willen graag snel in San Jose zijn en hadden ook graag de vulkaan overgeslagen. Voor de rest van de groep was dat echter een reden om er juist heen te gaan. We komen erna in een lange file terecht en bijna iedereen geniet daarvan.

In San Jose doen we de laatste souvenirinkopen. We eten in het hotel en willen daarna nog uitgaan. San Jose is echter uitgestorven na elf uur. We vinden een zaak die open is, maar het stinkt er naar een visafslag en de obers zijn nogal agressief. We vluchten snel om op zoek te gaan naar iets anders. Dat lukt en we drinken nog een paar laatste Imperials terwijl we het spelletje 'juffen' spelen aan de bar.

Quepos

Weontbijten na een kort ritje in de Hacienda Baru, een vlindertuin waar ook apen rondhangen in de bomen. Daarna reizen we over een erg slechte weg verder naar Quepos. Het is 35 kilometer, maar we doen er 2,5 uur over. Pieter maakt onderweg foto's van de prachtigst gekleurde dieren om er later achter te komen dat zijn toestel staat ingesteld op sepia.

Bij aankomst ziet het hotel er prachtig uit. Luxe kamers, mooi betegelde badkamers, zelfs strijkplanken en koffiezetapparaten op de kamer. Als je beter kijkt, kun je echter elk moment Basil Fawlty om de hoek verwachten. De douche doet het niet, onze kamersleutel werkt niet en het ontbijt is het karigste wat ik ooit in een hotel heb gehad. En net hier zitten we drie nachten!

We gaan 's middags naar het strand en zwemmen in de Grote Oceaan. De zee op zich ziet er net zo uit als die van ons, maar het idee dat het de Pacific is maakt het wel leuker. Als je je omdraait zie je echter een hagelwit strand met palmen en ontbreken alleen de Bounty's nog.

Na een tijdje in de zee komt er ineens een heel erg hoge golf. Een heel erg hoge golf. Het resultaat is dat ik mijn bril kwijt ben. We tasten met z'n allen de bodem nog af maar dat is zinloos. Ik zal de rest van de vakantie zonder mijn bril moeten doen. Sandra biedt me de hare aan en die bril verzacht het leed enigszins, maar als ik lang door die bril kijk, word ik duizelig. Iets te veel cilinder.

Wim heeft tijdens het raften zijn elleboog ernstig opengehaald en kan zijn arm niet meer bewegen. Onze bijnaam binnen de groep is dus al snel: 'de lamme en de blinde'.

Quotes van de dag:

Wim: Een goede grap mag vrienden kosten.

Andere Wim als hij Wim een cocktail (medische cocktail, geen monjito) komt geven: Mocht je morgen niet meer wakker worden, dan kun je veel geld verdienen via het medisch tuchtcollege.

Ruud: Ik slaap overal doorheen. Andere Wim: Wim vannacht ook, dus zet hem van tevoren maar op de wc, anders laat hij dat vannacht gewoon allemaal lopen.

30 juli 2007

Een relaxdagje. De rest is naar het strand om te surfen, maar als lamme en blinde konden we daar niks uitvoeren, dus bleven we in Quepos. ( [‘kèpos], maar wij roepen al snel allemaal [ke'pós] ). Daar hebben we het dorp verkend (wat een krotten!), geluncht, geïnternet, gezwommen en gelezen.

Toen de rest terugkwam bleek Pieter niet al te veel geleerd te hebben van gisteren, want zijn zonnebril is weggespoeld in de zee.

Net hebben we gegeten in een goed restaurant en nu lig ik er door mijn vermoeide ogen weer vroeg in. Een kort stukje dus.

Ik kan nog wel zeggen dat ik heremietkreeften heb gezien, dat we morgen eindelijk in de buurt van een cache komen, zodat we kunnen gaan zoeken én dat ik Hokwerda's kind eindelijk uit heb. Niet echt een aanrader. Vandaag ben ik begonnen in Hajar en Daan.

Quote van de dag: Wim tegen Wim: Lijkt me een zwaar beroep om de hele dag mensen met kanker te behandelen... kun je beter gynaecoloog zijn.

Dominical

Wat zeg je over een dag van elf uur in de bus zitten?

's Ochtends kun je interessante gesprekken volgen. Veel onderwerpen komen aan bod, waaronder Suske en Wiske, Asterix, Arendsoog, Mulisch, Kameleon, Pinkeltje, Sarah McKlukkluk, de Taptoe en de Okki. Pieter en Judith laten ons genieten van Dokter Bernhard op pan- en blokfluit, wat ze speciaal voor ons hadden ingestudeerd.

's Middags zien we in een rivier een stuk ofvijftien enorme krokodillen. Een van hen was nog een baby, want die droeg zo'n oranje zwembandje. Misschien net een zwemmend kind opgegeten...

Tussen de krokodillen liep een suïcidale reiger. We keken verlangend uit naar zijn tragisch einde, maar helaas wist hij net op tijd weg te komen.

Na de krokodillen passeerden we bomen met luiaards erin. Hoe Rodrigo al die beesten spot tijdens het rijden is werkelijk ongelooflijk!

's Avonds zitten we op een weg die steeds slechter wordt. Het weer wordt ook steeds slechter. De stemming in de bus stijgt echter aangezien we als een stel Helmondse bejaarden met z'n allen het volledige Nederlandse levenslied laten passeren. Vrijwel iedereen zingt vrolijk mee, zelfs de commercieel directeur van Meindert Bosklopper.

Om half acht zet Rodrigo ons af bij het hotel. Onze held! Met een lach op zijn gezicht en zijn geweldige pretogen, brengt hij ons overal heen waar we heen willen, biedt hij ons vanalles aan, van extra ritjes tot cashewnoten, en spot hij alle dieren die we zien willen. We dragen hem voor als chauffeur van het jaar.

Eindelijk zitten we in een hotel met beesten op de kamers. Dennis en Corine hadden een hagedis die het bed in is gevlucht. Nu zijn ze hem kwijt, maar ergens in de kamer moet hij nog zijn. Judith zocht de bijbel en greep in een grote tor in de lade. Ik heb iedereen mijn kamernummer doorgegeven, voor het geval ze vannacht schorpioenen of spinnen aantreffen.

Quote van de dag: Tijdens een gesprek over mooie mannen zei Sandra dat ze Denzel Washington mooi vond. Mijn tactische reactie was: maar die is toch zwart?

28 juli 2007

Vandaag gaat de wekker om kwart over vijf. Om zes uur moeten we klaarstaan om per bus en boot naar Corcovado gebracht te worden, een dicht regenwoud. Daar gaan we onder leiding van gidsen in kleine groepjes dieren en planten spotten. De gids vertelt ons over apen die boa's slachten en over bomen die zo giftig zijn dat je sterft als je er langer dan 20 minuten naast blijft staan. Komende week gaan we ze nog tegenkomen.

De geweldige opbrengst van vandaag: een schildpad, een krokodil, pelikanen, dolfijnen, vliegende vissen, ara's, een of andere rare oerwoudkalkoen, de giftigste kikker van Costa Rica, een anolis, hagedisjes, een vleermuis, parasolmieren, drie soorten apen, een luiaard en een miereneter. Die laatste scheen nogal bijzonder te zijn, omdat die al zes maanden niet meer gezien was. Als klap op de vuurpijl mocht ik er een van mijn lijstje afstrepen! Op de terugweg troffen we in een boom een prachtige toekan aan. Natuurlijk was de batterij van mijn camera op dat moment leeg...

Voor het eten zwemmen we in de hoge golven van de Grote Oceaan tijdens een prachtige zonsondergang die de lucht kleurt met oranje, grijs, wit en het azuurste blauw dat ik ooit heb gezien. Na het eten gaat een aantal nog terug om op het strand te stoken, maar ik duik moe mijn bed in.

Quote van de dag: Judith: Wat leuk dat je foto's kunt maken door die stethoscoop!

Arenal

Vanmorgen reden we al vroeg met ´jeeps´ naar het meer van Arenal. Onderweg stopten we om koffie te drinken in een soort wegrestaurantje, waar een papegaai zat. We leerden van Hanna dat mannetjespapegaaien een voorkeur voor vrouwen hebben en vrouwtjespapegaaien een voorkeur voor mannen. Deze papegaai zal dus een mannetje zijn geweest omdat hij zich erg thuisvoelde bij Hanna en Joke, maar Ferdi flink in zijn nek beet. We vroegen ons af hoe een papegaai zou reageren op de travestiet die we in de Amigos in Monteverde hadden gezien.

Na een bootreis over het meer kwamen we aan in La Fortuna, waar we wat gegeten hebben. In de kerk vonden Hanna en Kiki een jong poesje dat slecht verzorgd was. Dan blijkt er genoeg criminele geest te huizen in onze groep, en op aanraden van Francis plegen we een catnap. We nemen de kat mee in de bus om te voeren en vervolgen onze weg naar de waterval van La Fortuna. Na een steile afdaling komen we onderaan bij de waterval uit en zwemmen in het bekken waarin de waterval klettert. Een aantal van ons probeert naar de waterval te zwemmen, maar de stroming is te sterk om hem te bereiken. De rest blijft een beetje hangen tussen grote scholen vissen in het koude water.

Na de waterval wordt de kat teruggezet in de kerk en we gaan terug naar het hotel. Na het eten nemen we een taxi naar een nieuwe indrukwekkende ervaring. We gaan naar de andere kant van de Arenal, de actieve vulkaan, in de hoop dat hij uitbarst als wij er zijn. En dat geluk hebben we! Met een grote knal spuugde de vulkaan een bak lava over de rand de lucht in. Een aswolk volgde en de lava stroomde de berg af. Fantastisch om dit een keer mee te mogen maken!

Na de vulkaan ben ik niet, zoals Pieter steeds zegt, prettig moe, maar doodop, dus ik val als een blok in slaap. Morgen gaan we raften.

Quote van de dag: Ferdi: Ik heb een neef en dat is een eeneiïge tweeling. Dus eigenlijk zijn het twee neven.

En een kleintje van mij... hee Dennis, in Nederland zou je nu al een uur jarig zijn, jammer he!

26 juli 2007

De verjaardag van Dennis begon met een lange busrit naar de rivier waar we zouden raften. Aangekomen bij deze Sarapiqui-rivier kregen we de nodige veiligheidsinstructies, moesten we van een rotspunt in het water springen om te leren drijven en mochten we vertrekken. We baanden ons door stroomversnellingen die veelzeggende namen droegen zoals ´Watch out´, ´Ay Caramba´ en ´Surprise´. Halverwege pauzeerden we met verse en prachtig door onze gidsen bereide ananas en watermeloen. Toen het te veel bleek te zijn, ontaardde dat in een geweldige foodfight. Onderweg zagen we veel dieren waaronder aalscholvers, diverse soorten reigers en een ijsvogel. Daarnaast was er ook een bloem met de bijzondere naam hoerenlip.

Wat die fauna betreft: we krijgen een 100%-garantie dat we nog luiaards en krokodillen gaan zien. Drie dieren kunnen ze echter niet garanderen. Ik speur vanuit de bus dan ook alles af om vogelspinnen, slangen en toekans te spotten. Nog een week de tijd om dat te doen slagen.

´s Avonds vieren we Dennis´ verjaardag in de Hot Springs bij de vulkaan. Met een cocktail in de hand drijven we in warme baden. Op zich was dit heerlijk, maar toch wil ik iedereen die ooit naar Costa Rica gaat afraden om de Baldi Hot Springs te nemen. De rest is wat duurder, maar hopelijk ook klantvriendelijker. Het personeel bestaat namelijk uit een stel koekwauzen en pijpzeikers (typische Brabantse en Zeeuwse scheldwoorden die hier voortdurend rondvliegen). Ze kunnen geen bestellingen onthouden, nemen je eten voor je neus weg nog voor het op is, spreken nauwelijks Engels en verlangen ondanks alle slechte service een fooi.We vertrekken maar snel zonder de in rekening gebrachte fooi te betalen.

Nu lig ik er vroeg in omdat we morgen een lange en vermoeiende busrit voor de boeg hebben. Van het noorden rijden we helemaal naar het zuiden. Bestemming is Dominical aan de Grote Oceaankust.

Quote van de dag: toen ik na het raften aan de gids vroeg: where can I pay, verwees hij naar de toiletten. Toen ik hem niet begrijpend aankeek herhaalde hij zijn antwoord. Later bleek dat hij dacht dat ik moest plassen omdat hij had verstaan: Where can I pee?

Monteverde Canopy

Arriba! Abajo! Al centro! Adentro!

In de boomhut zijn we inmiddels vaste klant en de zaak biedt ons een Cacique aan, een typisch Costaricaanse likeur, die onder het roepen van bovenstaande kreet ineens achterover moet worden geslagen. Het spul is zo sterk dat Sandra het volkslied van Zwaag begint te zingen. Judith en Pieter zingen liedjes uit De Echoput met hoogdravende teksten als: la la la la la olé.

Vandaag leerden we het verschil tussen het Engelse ´to brake´ en het Nederlandse ´breken´. We hadden namelijk de canopytour: hoog boven de bomen zweefden we aan kabelbanen door het tropisch regenwoud. De begeleiders gaven vóór elke baan aanwijzingen: don´t brake, brake at the end of brake with two hands. Pieter vatte dit op als ´breken´ in de Nederlandse variant en op de baan waar je hard moest remmen, vloog hij gewoon keihard door en schopte mij zowat van het platform af. Gelukkig was ik gezekerd.

Uiteindelijk kwamen we bij de Tarzanswing: we moesten in een kuil springen met een touw om ons middel. Je viel dan enkele meters naar beneden en zwaaide daarna door, om het gevoel van Tarzan aan een liaan te krijgen. Héél gaaf, maar ik verloor mijn schoen...

Nog even onze excuses aan Eline, Judith en Corine. Zij wilden ook dolgraag springen, maar moesten blijven staan om foto´s van ons te maken. Bedankt voor deze opofferingsgezindheid.

Na de kabelbanen trokken we het regenwoud in. Het begon veelbelovend, omdat het stikte van de kolibries, maar daar bleef het bij. Eén salamander, een gray´s lijster en drie rupsen daargelaten. Gelukkig was de wandeling wel lekker intensief en heel mooi wat planten betreft, maar na 5 km gaat de fauna toch wel vervelen.

Waarschijnlijk komt het door het voltage hier, maar mijn telefoon is kapot. (Sms´jes kan ik nu dus ook niet ontvangen). Zo ook die van Eline. Voor ons allebei geldt ook dat onze wekker dus kapot is. Nu kan ik nog opstaan met de wekker van Wim, maar Eline heeft de perfecte oplossing bedacht: ze blijft gewoon de hele nacht wakker, zodat ze zich niet kan verslapen.

Na een gezellig etentje gaan de die-hards nog naar Amigos, de salsabar, waar we nog drie biertjes drinken om wederom zingend naar huis te gaan. Onderweg komen we een aantal honden tegen, waardoor we vervallen in een aaaaaaaaaaaah, wat lief!!! Dit omdat Francis lyrisch wordt van elke hond die ze ziet en überhaupt heel enthousiast reageert op vrijwel alles wat ze hoort en ziet. Top!

De cocktails Sex on the beach en Orgasmo zijn allebei aanraders. De laatste zeker als je liefhebber bent van chocolade en kokos! De quote van vandaag is van Joke en heeft uiteraard ook betrekking op de hondenlyriek: Zijn er bij jullie in Nederland heen gonden of zo? (Letterverwisseling door Vlaamse tongval)

Monteverde

Deze wordt lang... je hebt wel eens van die dagen...

Na ons verblijf in Samara vertrekken we met onze heerlijk van airconditioning voorziene bus naar Monteverde. Bij de stop onderweg word ik na de eerste stap buiten al neergeslagen door de tropische temperatuur en het hele gezelschap, dat weet van mijn hitte-allergie, ziet dit met enig leedvermaak aan.

Na een kwartiertje snelweg draaien we een zandweg in richting Monteverde. Deze zouden we nog twee uur moeten volgen. Maar dan gebeurt het... het hoogtepunt van onze reis. We worden overvallen door een originele Costaricaanse streetgang! Een kudde woedende koeien stort zich onder leiding van één stier op ons, de argeloze toeristen. Voor we het weten rijgt de stier de bus aan zijn horens. Gelukkig komt een bus toeristen ons tegemoet en wij kunnen verder. Voor wie dit niet gelooft, ik heb het gefilmd.

We komen aan in een hotel dat zo luxe is, dat ik mijn hoop op schorpioenen en tarantula´s in de slaapkamer wederom op zijn minst moet uitstellen. In het dorp eten we wat in een restaurant in een boom. In het zwembad lummelen we met z´n vieren tot aan het eten en dan is het zo ver! Bedankt voor al jullie verzoekmails, maar jullie geduldig wachten op verhalen over Nederlandse toeristen wordt beloond!

Aan de tafel naast ons in het restaurant schuift een groep Nederlandse toeristen aan. Een groep waaraan je direct ziet dat ook goedkopere maatschappijen dan Djoser reizen naar Costa Rica aanbieden. Al snel krijgen ze het predicaat ´Helmonders´ opgeplakt. ¨Is dat vrete van jou binne te houwe?¨ ¨Wat we gaan doen? Geen idee, maar het was vijf sterren dus hebben we maar geboekt!¨ We vragen ons af of er zoiets als Alditours of Lidl-airlines bestaat. De rest van de avond bestaat uit het achter hun rug om belachelijk maken van deze bouviereigenaren.

Na de aan tafel geflambeerde bananen gaan we nog een cocktail drinken in de boomhut en op stap in een salsabar. De aanrader van de dag is de piña colada, de afrader heet Loco Maria. Na een gezellige avond rollen zes aangeschoten zielen terug naar het hotel, terwijl ze Dokter Bernhard zingen. Judith neemt daarbij niet onverdienstelijk de zanglijnen van Ron Brandsteder voor haar rekening. Ik lik als doorgewinterde superlikker (vrij naar de winkelnaam: Super Licores) nog wat kikkers en een toekan en de avond eindigt in de lobby van ons hotel.

Morgen moeten we vroeg op voor de canopy-tour: kabelbanen hoog boven het tropisch regenwoud.

Quote van de dag: Ferdi tegen Sandra: Ben jij al 34??? Waarom heb je dan nog geen kinderen??

Samara

Stop! Apen! Met deze kreet zette Francis, onze reisleidster, bijna een kettingbotsing in gang vandaag. Onze bus stopte abrupt en achter ons schoot toeterend verkeer snel naar links. Het was mooi om een boom vol wilde brulapen te zien.

Op de tweede dag al hebben we kunnen genieten van de magnifieke fauna van Costa Rica. Een inventaris van het ontdekte wild vandaag: brulapen, gekko´s, leguanen, bidsprinkhanen, krabben, grote vlinders, ara´s, spinnen en gieren. In de avonduren veel daarvan ook gewoon in je kamer.

Vanavond hebben we in een donderend onweer gegeten bij een restaurant met uitzicht op de Grote Oceaan, die door de bliksem prachtig paars verlicht werd. Daarna gingen we verder met cocktails uitproberen. Gisteren was ik natuurlijk begonnen met een Cuba Libre. Een sjieke naam voor een ordinaire baco, maar Cuba Libre is alleen al mooier omdat dat het lievelingsdrankje is van Onno Quist. (Jammer genoeg kun je hier nergens kroketten krijgen).

Vandaag heb ik de caipiriña getest. Omdat Sander me die aanraadde bij de luistersessie van After Forever, maar natuurlijk ook omdat dat het moeilijkste woord was uit de recentste editie van het Groot Dictee der Nederlandse taal! Hij was de spelfouten waard! Heerlijk!

Morgen zien we als we geluk hebben schildpadden die eieren leggen op het strand :-) en mis ik voor het eerst sinds mei 2006 een concert van After Forever in Nederland :-(

22 juli 2007

Toen ik in Nederland vertrok, was er één ding dat ik echt hoopte te zien en dat wonder hebben we vandaag mogen aanschouwen: de arribadas van de schildpadden. Ofwel: de schildpadden die het strand op kruipen om kuiltjes te graven en daar eieren in te leggen.
Nog veel fascinerender waren de vier Amerikanen die zich bij ons voegden in nachthemd en teenslippers. Ze waren direct Amerikaans luidruchtig aanwezig. Bij de schildpadden aangekomen, keken ze er twee minuten naar onder het motto: been there, done that, where are the T-shirts?
Een ogenblik aandacht verdient de Costaricaanse douche, want die is op zijn minst bijzonder te noemen. In de muur zit namelijk maar één knop en die dient om het water aan en uit te zetten. De douchekop kun je in verschillende standen zetten. Hij is groot en zit vol elektrische zooi. Een hogere stand zet de stroom hoger en dus het water warmer.
Overdag heb ik vandaag voornamelijk doorgebracht aan het strand en in het zwembad, waar we Hendrik de huisleguaan nog wat gevoerd hebben. Dit is de laatste dag in Samara. Morgen (dat is het bij jullie al lang) moeten we vroeg op voor de lange rit naar Monteverde, het paradijs van de vogelspin. Dat worden leuke nachten!