Kerstmis in Andorra
Woensdagochtend vertrek ik vroeg naar Gent om Roxy op te halen. De sneeuw belemmert eigenlijk alleen in Weert de weg een beetje. Tot Parijs blijft het landschap besneeuwd, maar de wegen zijn goed begaanbaar. Alles gaat erg vlot tot we de door Youp van 't Hek al liefkozend genoemde 'onneembare ringweg rond Parijs' naderen. We komen in een file terecht, waar we nog ZES uur in staan tot we eindelijk Port d'Italie voorbij zijn.Ik moet na vier uur ongelooflijk plassen. De file verlaten isgeen optie, Roxy wil haar flesje water niet afstaan en ik ben al bang dat ikhet gewoon moet laten lopen. Net op tijd komen we langs een tankstation, waar ik parkeer, naar binnen ren en mezelf opsluit. Blijkbaar zijn er meer mensen die daar last van hebben, want vlak daarna wordt de klink flink op en neerbewogen enbonst iemand lang op de deur. Helaas gaat het daar allemaal niet sneller van lopen. Terug de file inop naar derest vanFrankrijk!
Het is echter alweer acht uur, dus we zoeken een hotel langs de weg. Dat lukt snel, maar de eerste dag zijn we dus nog niet eens voorbij Orléans. Daarom gaan we de dag erna weer vroeg op pad. Alles gaat voorspoedig en Franse snelwegen rijden is geen kunst. (Behalve bij de péage, als je raam niet meer naar beneden kan... dat heeft ons al veel getoeter opgeleverd!)
Andorra bereiken is echter een hele klus. Volgens de reisgidsen is het land eenvoudig binnen te rijden via een tunnel. Daar hebben ze ook gelijk in, maar wat ze er niet bij vertellen is dat je alleen bij die tunnel kunt komen door een pas vol haarspeldbochten te trotseren. Ik weet zeker dat ik dat overdag heel leuk had gevonden, maar in het donker, in de stromende regen met uitbundig seinende achterliggers die wel graag met tachtig door deze bochten scheuren, is het nog een hele opgave om in dit kleine landje te komen. Als er dan ook nog eens vrachtwagen pontificaal midden op de weg stilstaat en ik moeilijke manoeuvres moet uithalen om hem te passeren, overweeg ik het op te geven en op zijn minst een pauze in te lassen. Gelukkig komt dan de tunnel in zicht, met daarvoor nog slechts één hindernis: een grenspost! Dat was lang geleden dat ik die een zag in Europa, maar Andorra hoort niet bij de EU, dus moeten onze paspoorten worden gecontroleerd. Ze zetten er helaas niet eens een stempel in! Nou ja zeg! We komen niet naar Andorra om zonder stempel te vertrekken! Waarom ga je anders naar zo'n onbenullig land? Helaas hebben ze er gewoon geen, waardoor aandringen geen zin heeft.
Aangekomen in de hoofdstad Andorra la Vella gaan we op zoek naar een restaurant. Natuurlijk pas nadat we mijn auto even hebben becomplimenteerd met het feit dat hij ons tot hier gebracht heeft. En nu ik dit schrijf ben ik al in Barcelona, dus ook die etappe is gelukt! We lopen door de stad en belanden in een grote, uitbundig verlichte winkelstraat. Andorra kent geen belasting, dus is het een belastingparadijs voor toeristen. Toeristen die echter iets willen eten op kerstavond komen bedrogen uit. Alles is gesloten of gaat net sluiten als we binnenkomen. Ik kan alleen maar hopen dat dát ligt aan het feit dat het kerstavond is. Na lang zoeken komen we bij een Italiaans restaurantje, waar we worden begroet door een dame die nog het meeste wegheeft van een docent wiskunde. Hier kunnen we gezellig een hapje eten en onze eerste fles rosé soldaat maken. Na het eten doen we net zo lang over het zoeken naar een bar, maar ook dat lukt uiteindelijk.Wat daar allemaal uit voortgevloeid is, zal ik jullie besparen. Het was iets met rosé, maar de rest weet ik niet meer precies...
We besteden een rustige Eerste Kerstdag in Andorra la Vella met wat wandelen, lezen en leuke tentjes zoeken voor de lunch en het diner. Voor de lunch lukt dat, maar als diner heb ik een stuk schoenzool gehad dat werd verkocht onder de naam 'entrecot'. Naar de bar van kerstavond zijn we niet meer terug durven keren. Waarschijnlijk kennen ze ons nog...
Voor iedereen die er iets mee heeft, fijne feestdagen nog en een fijne jaarwisseling! Wij gaan Spanje onveilig maken!
Vietnam en Cambodja
Helaas heb ik alle verhalen over Vietnam en Cambodja moeten verwijderen, in verband met de rechten op mijn boek hierover, dat binnenkort uitkomt.
Het afscheid
Vandaag vieren we de verjaardag van Lindy. Of beter gezegd: van Mega Lindy! Erik heeft voor haar een Mega-Lindymasker gemaakt, dat ze trots opzet. Het feest is compleet als Ruud binnenkomt met een Mega-Lindytaart en de kinderen opnieuw uitbarsten in gezang. Met het uitpakken van de cadeaus wachten we even tot de kinderen weg zijn, omdat daar onder andere sensuele shampoo en strippoker tussen zitten.
Na de dagelijkse bijbelactiviteiten en wat spelletjes zal er een groot watergevecht plaats gaan vinden op ons kampterrein. Als het ochtendprogramma nog bezig is, zijn Linsey, Ruud, Lindy, Berte en Jayma al druk bezig met het vullen van VIJFHONDERD waterballonnen. Het blijft altijd een vervelend karweitje: je vingers doen pijn van het dichtknopen en je blijft ruim een uur bezig, met iets waarvan je weet dat het niet meer dan tien minuten plezier op zal leveren. Maar als die tien minuten dan losbarsten, dan is het ook feest! Iedereen grijpt naar de ballonnen. Vooral Dragos en Bogdan zijn gewilde slachtoffers.
Omdat we toch al nat zijn, duiken we maar meteen het zwembad in. Snel wordt het volleybalnet erbijgehaald en in het water begint een spectaculaire wedstrijd met alles erop en eraan: spelers, supporters, ballenjongens... het enige wat ontbreekt is een scheidsrechter, waardoor we het niet zo nauw nemen met de regels. Als Neus vervolgens met een salto achteruit het water inspringt, zijn we er helaas allemaal getuige van dat hij zeer onder de indrukis van al het vrouwelijk schoon in het bad.
De keukenploeg bestaat vandaag, zoals dat hoort bij een barbecue, uit alle mannen: Bogdan, Frank, Erik, Dragos en Ruud. De eerste drie ontfermen zich over de kolen, Dragos kijkt daarbij toe omdat hij een hekel heeft aan barbecuen, en Ruud duikt met Berte en Floor (toch?) de keuken in om al het eten te bereiden. We maken veel vlees en diverse salades om op deze feestdag een bijpassende maaltijd te kunnen serveren.
De feestdag wordt afgesloten met een enorm kampvuur. De bedoeling was dat we daar een groot afscheidsfeest zouden houden. Het pakt echter anders uit. De kinderen beseffen dat ze na deze laatste avond terug naar huis moeten, terug naar de armoede, naar te zwaar werk, naar uithuwelijking en de tranen beginnen te stromen. Het besef waar we deze kinderen nu weer naar terugsturen, wordt ook velen van ons te veel en bijna niemand houdt het meer droog. Er wordt druk geknuffeld en getroost, maar lang is onduidelijk wie wie troost. Gelukkig wordt het later op de avond toch nog een feestje als verschillende kinderen een lied beginnen te zingen dat wij ze hebben geleerd. Onze poging was om ze Potje vet te leren. Het enige gedeelte dat de kinderen echter kunnen onthouden is 'potje, potje, potje, potje'. Ze rennen om het vuur heen, terwijl ze luid 'potje potje potje' roepen.
De kinderen gaan nog even slapen en wij blijven gewoon wakker tot twee uur. Dan zal de bus ons komen ophalen. Als de kinderen om kwart voor twee gewekt worden, herhaalt zich het tafereel bij het vuur. Iedereen neemt emotioneel afscheid van iedereen en we gaanop weg naar Boekarest. Onderweg stuiten we op een wegversperring. We mogen er niet door en zouden een omweg van ruim een uur moeten nemen. We proberen de mensen bij de versperring om te kopen, maar daarvoor zijn ze niet gevoelig. Na veel gezeur dat we op tijd bij het vliegveld aan moeten komen, worden we na tien minuten doorgelaten.
De volgende problemen beginnen op het vliegveld. We komen er na twee weken achter dat Linsey eigenlijk helemaal niet zo heet! Ze mag niet mee met het vliegtuig, omdat haar roepnaam, waarop haar kaartje staat, niet in haar paspoort staat. Ze zou alleen meemogen als ze een nieuw ticket zou kopen. Gelukkig bleek Imkes overredingskracht uiteindelijk ook voldoende.
De reis verloopt verder voorspoedig, tot vlak voor de landing. We komen in lichte turbulentie terecht, waarna Frank door het vliegtuig roept: 'Dat vind je zeker wel leuk, of niet Ruud!' Ruuds antwoord is:'Dit is geen turbulentie, die piloot is gewoon niet zo goed!' Enkele passagiers kijken verschrikt op. Als de turbulentie heviger wordt, zitten Frank en Erik met de handen in de lucht alsof ze in een achtbaan zitten. De landing verloopt verder soepel. Na nog watoponthoud op het vliegveld en een rit van ruim anderhalf uur, komen we weer aan op school, waar we worden opgewacht door de rector, die alle verhalen snel wil horen. We nemen afscheid van elkaar ennemen ons vooral een goede raad ter harte: Bedenk dat alle mensen waarover je hardop iets wil zeggen, vanaf nu weer gewoon Nederlands spreken!
Hoewel we al veel leerzame momenten achter de rug hebben, begint de tijd van het echte nadenken hierover nu pas. Nu we terug zijn in Nederland, zijn de contrasten nog veel duidelijker dan in Roemenië en kan het echte verwerken beginnen. We gaan nu genieten van een welverdiende vakantie, waarna we snel zullen afspreken om alles een goede plaats te geven.
Ik wil iedereen die ons avontuur in Roemenië gevolgd heeft, iedereen die gereageerd heeft en iedereen die op welke manier dan ook iets heeft bijgedragenaan het slagen van dit project heel erg bedanken! Verder nog één mededeling van huishoudelijke aard: iedereen is natuurlijk welkom om mijn reisverhalen te blijven volgen, vanaf vrijdag schrijf ik ze vanuit Vietnam en Cambodja, maar voor degenen die alleen dit project volgden is dit hét moment om je af te melden van de e-mailnotificaties! Hou het hier dan alleen nog af en toe in de gaten(deze week en over vier weken) om nieuwe foto's uit Roemenië te bekijken!
Een moeilijke ochtend
Vanochtend raken de gemoederen oververhit. De cultuurverschillen zorgen voor grote misverstanden en veel onbegrip. De Roemenen verwijten ons dat we alles fout doen en wij hen. Iedereen is chagrijnig.
We gaan met het hele team om tafel zitten, spreken alles uit en besluiten dat we er samen verder een geweldig kamp van willen maken met respect voor elkaars opvattingen.
Iedereen doet zijn best. Bij het bereiden van het avondeten wordt er zelfs door teamleden van beide nationaliteiten gejongleerd met biftella (Roemeense gehaktballen).
De kinderen doen vandaag een spellencircuit en mogen daarna prijzen vissen uit een denkbeeldige vijver. In die vijver zit Jayma verborgen om knuffelbeesten aan hun hengel te hangen. De winnaars mogen als laatste en krijgen natuurlijk de mooiste prijzen!
Jongen, doe je benen uit elkaar!
Vanmorgen vieren we Franks verjaardag. De kinderen zingen een Roemeens feestlied voor hem en van onze groep krijgt hij cadeaus: een taart, een spel (Frank's zoo), dobbelstenen, een wc-tegeltje (Lach niet om de spreuken aan de wand, de grootste grap ligt in je hand) en een mok met de tekst 'Kaal is klasse'. Deze mok is inmiddels al gesneuveld.
We pakken alle tassen en vertrekken voor een nieuw Roemeens avontuur. (Erger je niet!) Een eenvoudige bergwandeling verandert in een ware survival, omdat we begeleid worden door twee jongens die er weinig verstand van hebben. De ene is al eerder aan de orde gekomen vanwege zijn niet esthetisch gevormd reukorgaan, de andere is een kloon van Voldemort. De Harry-Pottergrappen zijn dan ook niet van de lucht. Omdat ze de weg kwijtraken, moeten we onverwacht een rivier oversteken. Alle begeleiders vormen een ketting en staantot hun middel in het water om de kinderen door te geven naar de overkant. De onderneming slaagt, maar ze geeft ook het startsein voor een scheldkanonnade op Neus en Voldemort. In eerste instantie moet vooral Voldemort ('lilleke draak') het ontgelden, maar als Neus ons met zijn fluitje bijeen begint te drijven als een gehandicapte collie vliegt Ilse hem bijna aan.
Tussen hun gestuntel door, vinden we de tijd om met de kinderen te spelen. Als Erik een kind in zijn nek heeft, knijpt de jongen ineens zijn benen bij elkaar. Geërgerd roept Erik: 'Jongen, doe je benen uit elkaar!' Erik is op dreef en blijft er opmerkingen uitflappen die titelwaardig zijn. Tijdens een steile klim roept Jayma teleurgesteld uit dat ze haar eindelijk verworven bruine kleur weer uitzweet. Naïef roept Erik: 'Kan dat?' Als iedereen hem uitlacht, zegt hij: 'Ik heb toch geen biologie! Hoe moet ik dat weten?' Zelfs 's avonds laat zit hij zich nog te verdedigen.
Linsey, Imke en Ruud (spreken geen Roemeens) en Carmen (spreekt alleen Roemeens) hebben samen keukencorvee. De communicatieproblemen lopen zo hoog op dat Carmen bij elke handeling 'Waarom?' uitroept. Gelukkig komt Ellen tolken, zodat er toch nog een lekkere maaltijd uitkomt: Roemeense mamaliga (maispap) met een Nederlands tintje.
We zetten nog een goede pot koffie door een rol wc-papier, leren elkaar wat vieze woorden in het Roemeens en Nederlands, wachten tot het insectengif uit onze slaapkamer is weggetrokken en kruipen opnieuw ons bed in.
Boem, paukeslag!
Ook in deze komkommertijd proberen we iedereen zo veel mogelijk op de hoogte te brengen van ons reilen en zeilen. Dat begint vandaag met zeven uur in de bus plakken, ofwel we zijn om drie uur opgestaan om met de kleine kinderen op kamp te gaan. De bussen zijn te klein, de chauffeur weet de weg niet, dus Ellens spreekwoord gaat weer goed op: we vallen van de ene verbazing in de andere. Om half twaalf komen we eindelijk aan op een prachtig kampeerterrein, waar zelfs een zwembad is.
In de supermarkt vinden voor Nederlanders merkwaardige conversaties plaats: [productnaam] Kut! [aantal]. Kut is Roemeens voor 'hoeveel?' en deze krachtterm wordt dus vaak door de winkel geroepen.
In het zwembad maken Frank en Bogdan een paar geweldige bommetjes, waardoor iedereen op de kant nat wordt.
's Avonds wordt er gevolleybald door een zeer gemengd gezelschap: Nederlanders en Roemenen, groot en klein, zelfs de huismeester met het minder esthetische gevormde reukorgaan doet mee. De wedstrijd is hilarisch en er wordt meer gelachen dan geslagen, tot het moment waarop Ruud een bal heel hard wil wegslaan. Als er net voor de bal een kind opduikt, haalt Ruud flink uit en hoekt het kind tegen de vlakte. Het kind staat op en wankelt weg. Gelukkig speelt het later gewoon weer mee. Bij gebrek aan goede titel tot nu toe, doopt iemand deze actie tot 'Boem, paukeslag!'
Na een partij flessenmeppertje, waarbij we alle namen leren kennen, toniccen we af en vertrekken we naar boven om een overgeslagen nacht in te halen.
God is unne goeie maot van mij geworre!
Vandaag is onze enige echte vrije dag. Daarom ook een verhaal vol non-informatie. Bij het ontbijt leidt Imke de grote puddingbingo. Berte wint en krijgt de yoghurt met chocoladeballetjes. Lindy verliest en krijgt yoghurt die ze eerst nog slap moet hakken. Tijdens het hakken vertelt ze over haar nachtmerrie over mensenetende paarden.
Frank, Erik en Ruud hebben hun tas ingepakt voor het kamp met de jonge kinderen. Tijdens dit opruimen komen ze erachter dat er een groot vloerkleed op de vloer van hun kamer ligt.
Omdat het te heet is om naar het strand te gaan, lopen we een winkelcentrum binnen. De vrouwen besluiten dat we ons hier twee uur moeten vermaken. Frank, Erik en Ruud hebben het na een half uur wel gezien en gaan typische mannenspelletjes spelen. Eerst doen Ruud en Frank een wedstrijd wie het meeste geluid kan maken tijdens de grootste boodschap. Ze verliezen allebei, maar Ruud spoelt wel een mestkever die toevallig in de wc drijft naar de mestkeverhemel.
We verplaatsen ons naar de tweede verdieping om over een reling te hangen om décolletés te bekijken van boven. Erik wordt zo enthousiast dat hij het dopje van zijn icetea naar beneden laat vallen. Net als hij weggaat om het te halen, komen er veel mensen langs in rode broekjes.
Geruime tijd wachten ze bij de uitgang tot de dames zijn uitgewinkeld. Imke heeft een hoed gekocht en heeft bij voorbaat al de opvatting dat iedereen hem lelijk zal vinden. Dat vooroordeel bevestigen we natuurlijk met veel plezier.
We gaan naar Mamaia om souvenirs te kopen, te zwemmen en te eten. De zee is een stuk aangenamer dan een week geleden. In Mamaia lopen opvallend veel clowns rond. Het begint op te vallen dat Ruud steeds aan de buitenkant van de groep loopt, zo ver mogelijk van de clowns af. Op deze manier achterhaalt de groep een van Ruuds grootste angsten. Frank stookt een clown op om Ruud in de rug aan te vallen. De clown bespringt Ruud en hij staat een minuut verstijfd op straat.
In het restaurant 'genieten' we van het uitzicht. Aan de tafel tegenover ons zit een stel heftig te snoggen (als Ruud een nieuw woord leert, dan gebruikt hij het ook), terwijl twee vrienden van hen een beetje om zich heen zitten te kijken.
Thuis betalen we de huisbaas, omdat we hier niet meer terugkomen. De vrouw blesst ons namens god. Aangezien Lindy vandaag al eerder geblesst is, roept ze blij uit: 'Die god is toch unne goeie maot van mij geworre!' Waar zo'n kamp al niet goed voor is!
Hij heeft een groot hart, maar hij denkt als een meisje
Een bijzondere doch treffende manier van Ellen om Dragos te typeren tijdens ons ochtendgebed, waarin de kampleider vandaag vertelt dat alle geboden belangrijk zijn, maar vooral het gebod dat ons verplicht om god lief te hebben.
De dames hebben een zware nacht achter de rug, omdat hun slaapkamer een vies zweethol is geworden door de hoge temperaturen. Vandaag zal het kwik nog oplopen tot 42°C! In het raam van hun kamer zit een horretje, dat precies verkeerdom lijkt te werken. Om die reden dwaalt Linsey in haar slaap door de kamer om insecten uit te roeien.
Na het ontbijt spelen we een spel waarbij je chocolade met bestek moet eten met een sjaal om je hoofd, een schort voor en ovenwanten aan. Je bent aan de beurt als je zes gooit en hebt de tijd tot een andere speler zes gooit. Imke gooit geen zes, Ruud knoopt zijn schort zo vast dat het niet meer los kan, Floor en Vivian hebben geen zin in chocolade, Lindy en Berte gooien voortdurend zes, maar krijgen geen chocolade en de rest pikt nog net een blokje mee.
Na de lunch evalueren we met z'n allen en iedereen is enthousiast, zowel de Roemenen als wij. Als de straatjongens moeten aangeven welk onderdeel ze het leukste vonden, is het antwoord eensgezind: 'fettele' ofwel, de meisjes. Dragos is bij dit gesprek niet aanwezig omdat hij een tweede Himalaya aan het bouwen is.
We nemen afscheid van de jongens en vertrekken terug naar Constanta. We zullen hen niet meer terugzien, omdat we zondagnacht al op kamp gaan met de kleintjes. We doen wat boodschappen en wassen onze kleren. We hebben een watermeloen gekocht en testen hem op rijpheid. Berte en Frank kloppen erop, terwijl ze hun oor ertegenaan leggen. Helaas zijn hiervan geen foto's. Floor reageert hierop door op dezelfde manier een fles cola op rijpheid te testen. Erik reageert hierop door op dezelfde manier Floor op rijpheid te testen. Als hij geen respons krijgt, knuffelt hij de daarna nog maar even met de meloen.
Na een bezoek aan de Mac doen we nog veel liefdestestjes uit rare tijdschriften, we pilzen af en gaan naar bed. Morgen eindelijk een keer uitslapen en een dag voor onszelf om bij te komen van alle indrukken.
Stop alsjeblieft met het geven van extra fotoruimte (Bedankt aan degenen die dat gedaan hebben! Zodra ik meer geschikt Roemeniëmateriaal heb, zal ik het erop zetten). Dat is een reclamebalk die ik helaas niet weg kan krijgen. Als mijn ruimte vol is, gebruik ik Photobucket om door te linken, want dat is wel gratis en onbeperkt.